Poznań

Encyklopedia PWN

proces poznawania przestrzeni geogr. na Ziemi.
Śankara, sanskr. Śaṅkara, ur. 788(?), Kalad(?), zm. 820(?), Kedarnath,
filozof indyjski.
Tomasz z Akwinu, Akwinata, Doktor Anielski, święty, ur. 1224 lub 1225, Roccasecca k. Neapolu, zm. 7 III 1274, Fossanova,
teolog i filozof, twórca tomizmu.
dźńana
[sanskr. jñāna ‘poznanie’],
w filozofii indyjskiej rezultat procesów poznawczych, także sam akt poznawczy;
filoz. środki poznania zewnętrznego i bezpośredniego.
Drwęski Jarogniew, ur. 6 XII 1873, Glinno k. Poznania, zm. 14 IX 1921, Poznań,
działacz społ., prawnik;
idealizm
[łac. idealis ‘idealny’ < gr. idéa ‘kształt’, ‘wyobrażenie’],
termin obejmujący różne stanowiska filozoficzne zarówno z zakresu ontologii (metafizyki), jak też teorii poznania, często należące zarazem do obu tych dziedzin.
Ockham
[ọkəm]
Wilhelm, William of Ockham Wymowa, ur. ok. 1300, Ockham (hrab. Surrey, Anglia), zm. ok. 1350, Monachium,
średniowieczny filozof i teolog, pochodzenia angielskiego, franciszkanin.
pozytywizm
[fr. positivisme < łac. positivus ‘oparty’, ‘uzasadniony’],
filoz. w wąskim rozumieniu — system filozoficzny (filozofii pozytywnej) A. Comte’a wyłożony w Cours de philosophie positive (t. 1–6 1830–42), w szerszym — jeden z głównych nurtów w filozofii XIX i XX w., wywodzący się z refleksji filozoficznej nad poznaniem naukowym oraz nad strukturą metodologiczną i osiągnięciami teoretycznymi i praktycznych nauk szczegółowych (zwłaszcza ścisłych).
botanika
[gr. botanikós ‘zielarski’ < botánē ‘roślina’],
nauka o roślinach, ich budowie, rozwoju, klasyfikacji, funkcjach życiowych i zależności od warunków środowiska;
Kant Immanuel Wymowa, ur. 22 IV 1724, Królewiec (Königsberg, ob. Kaliningrad), zm. 12 II 1804, tamże,
niemiecki filozof, główny przedstawiciel klasycznej niemieckiej filozofii idealistycznej, jeden z najwybitniejszych reprezentantów oświecenia.
Sławski Roger, ur. 24 III 1871, Poznań, zm. 13 X 1963, tamże,
architekt;
naukozn. najstarsza z nauk o nauce;
instytucja organizująca proces wydawniczy.

Słownik języka polskiego PWN

poznanie «zdobywanie wiedzy o czymś; też: wiedza zdobyta»
• poznawczy • poznawczo
poznaćpoznawać
1. «zdobyć wiadomości o czymś, zrozumieć coś w wyniku obserwacji lub bezpośredniego doświadczenia»
2. «nauczyć się czegoś»
3. «doświadczyć czegoś, przekonać się o czymś»
4. «spostrzec coś, domyślić się czegoś»
5. «rozpoznać kogoś, coś po indywidualnych cechach»
6. «zawrzeć znajomość z kimś»
7. «przedstawić kogoś komuś»
teoria poznania «dział filozofii traktujący o przedmiocie, treści, procesach, sposobach, granicach i kryteriach ludzkiego poznania»
• teoriopoznawczy
poznać siępoznawać się
1. «zawrzeć z kimś znajomość, przedstawić się sobie nawzajem»
2. «poznać siebie wzajemnie»
3. «należycie ocenić kogoś, coś»
4. «zobaczywszy się lub usłyszawszy, rozpoznać jeden drugiego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia