Księżycu

Encyklopedia PWN

zakrycie, okultacja,
astr. przesłonięcie gwiazdy lub planety przez ciało Układu Słonecznego (np. Księżyc, inną planetę, satelity planet), następujące na skutek ruchu tego ciała na sferze niebieskiej;
sterowane przez geny, procesy biochemiczne zachodzące w komórkach i wyspecjalizowanych tkankach (zegar nadrzędny), na podstawie których organizm „odmierza” upływający czas; „pomiar” czasu odbywa się ciągle, niezależnie od rytmicznych zmian zachodzących w środowisku zewnętrznym; główną rolę w synchronizacji zegara biologicznego z warunkami środowiska (dzień–noc; zmiany sezonów, zmiany faz Księżyca) odgrywają białka zegarowe.
Zhu Da, Chu Ta, Chuanqi, Bada Shanren, ur. 1626, Nanchang (prow. Jiangxi), zm. 1705,
chiń. malarz i poeta;

Słownik języka polskiego PWN

księżyc
1. «naturalny satelita Ziemi»
2. «ciało niebieskie krążące dookoła jakiejś planety»

• księżycowy
sztuczny księżyc «sztuczny satelita Ziemi»
wiek Księżyca «liczba dni, jakie upłynęły między ostatnim nowiem a daną fazą Księżyca»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia