Krecie

Encyklopedia PWN

Cunningham
[kạnıŋhäm]
Andrew Browne, wicehrabia Cunningham of Hyndhope (od 1946), ur. 7 I 1883, Dublin, zm. 12 VI 1963, Londyn,
admirał brytyjski;
Cyklady, Kiklades,
archipelag grecki w południowej części Morza Egejskiego (region Wyspy Egejskie Południowe);
daktylowiec, feniks, Phoenix,
rodzaj rośliny drzewiastej z rodziny arekowatych (palm), Arecaceae (Palmae);
Dandolo Enrico, ur. ok. 1107 (?), Wenecja, zm. 14 VI 1205, Konstantynopol,
doża Rep. Weneckiej, jeden z twórców jej potęgi.
Delmedigo Eliasz, E. Kretenisis, ur. ok. 1460, Kandia (ob. Iraklion, Kreta), zm. 1497, tamże,
filozof żydowski;
Dhiktẹos Ạris, Ạris Diktaịos, właśc. Kostas Konstandhurạkis (K. Konstantourạkis), ur. 1917 lub 1919, Iraklion (Kreta), zm. 1983, Ateny,
gr. poeta, eseista i tłumacz;
Dhimạkis Minạs, Minạs Dimạkis, ur. 1913, Iraklion (Kreta), zm. 1980, Ateny,
gr. poeta i eseista;
starogrecki dialekt plemienia helleńskich Dorów;
edafon
[gr. édaphos ‘grunt’, ‘ziemia’],
hypogeion,
ekol. ogół organizmów żyjących w glebie oraz środowiskach glebopodobnych (np. w kompoście i butwiejącym drewnie), wpływających na ich strukturę i żyzność;
Egejskie, Wyspy, Nịsi Ejẹu,
wyspy gr. na M. Egejskim, obejmują archipelagi: Sporady Północne, Cyklady, Sporady Południowe i pojedyncze wyspy;
Ejlejtyi, Jaskinia, Spịleo Ilithịas, Spḗlaio Eileithyías,
jaskinia krasowa w Grecji, na północnym wybrzeżu Krety, na wschód od Iraklionu;
eupantoteria, Eupantotheria,
rząd wymarłych ssaków żyworodnych ze szczepu pantoteria, znane z jury i wczesnej kredy Ameryki Północnej, Eurazji i (jedna forma) Afryki;
fajans
[od nazwy m. Faenza we Włoszech],
wyrób ceramiczny (ceramika) o porowatym czerepie, barwy od białej przez jasnokremową do czerwonoróżowej, pokryty glazurą (szkliwo) bogatą w dwutlenek cyny.
m. w staroż. Grecji, na południowym wybrzeżu Krety, nad Zat. Mesarską (M. Śródziemne);
geobionty
[gr. gḗ ‘ziemia’, biṓn, bióntos ‘żyjący’],
pedobionty,
ekol. organizmy stale żyjące w glebie;
jaskinia krasowa w Grecji, w zachodniej części Krety
gliptyka
[gr. glyptikós ‘rzeźbiarski’],
sztuka rzeźbienia — rytowanie i rżnięcie szlachetnych i półszlachetnych kamieni (gemma);
Gortyna, Górtys,
m. staroż. w Grecji, na wyspie Kreta;
spółgłoskowo-samogłoskowe pismo alfabetyczne pochodzenia semickiego, używane przez Greków od przełomie X i IX w. p.n.e. (najstarsze znane teksty datuje się na VIII w.).

Materiały dodatkowe

Kreta — wyspa Minotaura
miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.

Słownik języka polskiego PWN

kret
1. «mały ssak o czarnym futrze, głowie zakończonej ryjkiem i łapach przystosowanych do grzebania, prowadzący podziemny tryb życia»
2. «o człowieku działającym podstępnie»
3. «urządzenie do drążenia kanałów i tuneli podziemnych»
4. «narzędzie ciągnikowe do tworzenia w glebie kanalików odwadniających»

• kreci • krecik
krety «wyprawione skórki krecie; też: futro z tych skórek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia