Krecie

Encyklopedia PWN

skupisko ludzkie, przeciwstawiane wsi, charakteryzujące się zagęszczoną zabudową, zróżnicowaną strukturą społeczną mieszkańców, utrzymujących się w większości z zajęć nierolniczych — handlu, rzemiosła, przemysłu i usług.
sztuka epoki brązu na Krecie, → kreteńska sztuka.
Nạku Lilịka, L. Nakou, ur. 1903, Ateny, zm. 1989, tamże,
pisarka grecka;
proces poznawania przestrzeni geogr. na Ziemi.
Rea, Reja, Rhéa,
mit. gr. tytanida, córka Uranosa i Gai, małżonka Kronosa, matka bogów olimpijskich (Hestii, Demeter, Hery, Posejdona i Zeusa) oraz Hadesa;
Rethimnon, ob. Rẹthimno, Réthymno,
m. w Grecji (region Kreta), na północnym wybrzeżu wschodniej Krety;
Santoryn, Sandorịni, Kajmeni,
czynny wulkan w Grecji, na wyspie Nea Kameni, w grupie wysp Thira (Santoryn), w południowej części archipelagu Cyklady (M. Egejskie);
Sitia, Sitịa, Sēteía, staroż. Eteja,
m. w Grecji (region Kreta), w północno-wschodniej części wyspy Krety, nad M. Egejskim;
syssytie
[gr. syssitía ‘wspólnota posiłków’],
nazwa stowarzyszenia składającego się z kilkunastu dorosłych mężczyzn stołujących się razem, na wspólny koszt — element obowiązkowej organizacji społecznej w archaicznej i klasycznej Sparcie;
śnieżnik, Chionodoxa,
rodzaj z rodziny liliowatych (Liliaceae) z 6 gat. bylin cebulowych, występujących w Turcji, na Krecie i Cyprze;
Thira, Santoryn, Sandorịni, staroż. Tera, Thḗra,
grupa greckich wysp wulkanicznych na Morzu Kreteńskim (część Morza Egejskiego), w regionie Wyspy Egejskie Południowe, południowa część Cyklad;
Wenizẹlos Sofoklịs, ur. 17 XI 1894, Kanea (Chania, Kreta), zm. 7 II 1964, na morzu k. Krety,
syn Elefthẹriosa, polityk grecki;
Beaufort
[bofọ:r]
François de Burbon, książę de, ur. 16 I 1616, Paryż, zm. 25 VI 1669, pod Kandią (ob. Iraklion, Kreta),
syn Césara de Vendôme’a, wnuk Henryka IV, admirał francuski;
Europa, Eurṓpē,
mit. gr. córka fenickiego króla Agenora;
historycznie pierwszy alfabet wywodzący się z nie w pełni alfabetycznego (bo brak w nim było znaków na oddawanie samogłosek) pisma fenickiego czy szerzej — zachodniosemickiego;
szlaki komunikacyjne umożliwiające kontakty między ośrodkami produkcji i zbytu;
Aleksander V, wł. Pietro Philargio, gr. Pétros Philargḗs, Piotr z Candii, ur. ok. 1340, zm. 1410,
papież soboru pizańskiego od 1409
Aleksịu Ẹli, Elli Alexiou, ur. 1894, Iraklion (Kreta), zm. 1988, Ateny,
siostra Ghalatii Kazandzaki, pisarka grecka;
Ariadna, Ariádnē,
mit. gr. córka króla Krety Minosa i Pazyfae;

Materiały dodatkowe

Kreta — wyspa Minotaura
miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.

Słownik języka polskiego PWN

kret
1. «mały ssak o czarnym futrze, głowie zakończonej ryjkiem i łapach przystosowanych do grzebania, prowadzący podziemny tryb życia»
2. «o człowieku działającym podstępnie»
3. «urządzenie do drążenia kanałów i tuneli podziemnych»
4. «narzędzie ciągnikowe do tworzenia w glebie kanalików odwadniających»

• kreci • krecik
krety «wyprawione skórki krecie; też: futro z tych skórek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia