Krecie

Encyklopedia PWN

ciągnikowe lub samojezdne maszyny do prac melioracyjnych, zwłaszcza ziemnych;
roln. narzędzie rolnicze do wykonywania orki, podstawowe narzędzie do uprawy roli.
Prewelạkis Pandelịs, ur. 18 II 1909, Rethimnon (Kreta), zm. 15 III 1986, Ateny,
gr. pisarz, tłumacz, teoretyk sztuki;
Śródziemne, Morze, alb. Deti Mesdhe, ang. Mediterranean Sea, arab. Al-Baḥr al-Abyaḍ al-Mutawassit, chorw. Sredozemno More, fr. Mer Méditerranée, gr. Mesọjios Thạlasa, hiszp. Mar Mediterráneo, serb. Sredòzemno Môre, tur. Akdeniz, wł. Mare Mediterráneo,
międzykontynentalne, półzamknięte morze Oceanu Atlantyckiego między Europą, Afryką i Azją;
Arsinoe II, Arsinóē Philádelphos, ur. ok. 316, zm. ok. 270 p.n.e.,
księżniczka egipska, córka Ptolemeusza I Sotera i Bereniki,
Bednorz Zbyszko, ur. 11 X 1913, Skalmierzyce k. Ostrowa Wielkopolskiego, zm. 28 XI 2010, Opole,
syn Józefa, pisarz i publicysta.
artystyczne ukształtowane i zdobione wyroby garncarskie, fajansowe, kamionkowe i porcelanowe.
Chania, Kanea,
m. w Grecji, w regionie Kreta, na północno-zachodnim wybrzeżu Krety.
sztuka rozwijająca się w basenie M. Egejskiego, głównie w epoce brązu (3000–1100 p.n.e.);
Egejskie, Morze, gr. Ejẹon Pẹlagos, tur. Ege Denizi, ang. Aegean Sea,
morze między Półwyspem Bałkańskim a Azją Mniejszą oraz wyspami: Kithira, Kreta, Karapathos i Rodos, część Morza Śródziemnego;
Ejlejtyja, Eileíthyia
[gr., ‘nadchodząca (z pomocą)’],
mit. gr. bogini połogu, związana także z chorobami dziecięcymi i kobiecymi;
Eubea, Eubeja, nowogr. Ẹwwia, Eúboia,
grecka wyspa na Morzu Egejskim, w regionie Grecja Środk., u wschodniego wybrzeża kraju;
Evans
[ẹwənz]
Sir Arthur (John), ur. 8 VII 1851, Nash Mills, zm. 11 VII 1941, Youlbury,
archeolog brytyjski;
Filakopi, Filakopị, Fylakopḗ,
stanowisko archeol. w Grecji, na wyspie Milos na M. Egejskim, w archipelagu Cyklady.
Filopojmen, Philopaímēn, ur. 253, zm. 183 p.n.e.,
polityk i dowódca wojsk. w Związku Achajskim;
Flourens
[flurę̣:s]
Gustave, ur. 4 VIII 1838, Paryż, zm. 3 IV 1871, Chatou,
syn Pierre’a Marie Jeana, fr. działacz polit., fizjolog;

Materiały dodatkowe

Kreta — wyspa Minotaura
miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.

Słownik języka polskiego PWN

kret
1. «mały ssak o czarnym futrze, głowie zakończonej ryjkiem i łapach przystosowanych do grzebania, prowadzący podziemny tryb życia»
2. «o człowieku działającym podstępnie»
3. «urządzenie do drążenia kanałów i tuneli podziemnych»
4. «narzędzie ciągnikowe do tworzenia w glebie kanalików odwadniających»

• kreci • krecik
krety «wyprawione skórki krecie; też: futro z tych skórek»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia