Kościół Ewangelicko-Augsburski

Encyklopedia PWN

oficjalna nazwa Kościoła tradycji luterańskiej w Polsce, wywodząca się od podstawowej księgi wyznaniowej — Wyznania Augsburskiego (Confessio Augustana 1530).
oficjalna nazwa Kościołów tradycji luterańskiej (Kościół ewangelicko-luterański) w Austrii, Czechach, Francji (Alzacja i Lotaryngia), Serbii i Czarnogórze, Polsce, Rumunii, Słowacji i Słowenii,
oficjalna nazwa Kościoła tradycji reformowanej w Polsce.
jedna z największych organizacji kościelnych w łonie protestantyzmu.
jedna z największych organizacji kościelnych w łonie protestantyzmu.
nazwa Kościoła tradycji metodystycznej (metodyzm) w Polsce;
największa chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia religijnego określane jako katolicyzm, utożsamiająca się w swojej wierze i nazwie z Kościołem powszechnym (gr. katholikos ‘powszechny’) oraz uznająca w sferze doktryny i organizacji kościelnej autorytet papieża, biskupa Rzymu.
Kościół krajowy, niem. Landeskirche,
nazwa rodzajowa każdego z 24 regionalnych ewangelickich Kościołów luterańskich, reformowanych lub unijnych, działających na określonym historycznie terenie i mających własną strukturę organizacyjną, aczkolwiek należących do jednego Kościoła ewangelickiego w Niemczech.
Światowa Rada Kościołów, ang. World Council of Churches,
organizacja ekumeniczna Kościołów chrześcijańskich, utworzona 1948 w Amsterdamie; siedziba w Genewie; powstała w wyniku integracji 2 głównych nurtów ruchu ekumenicznego: Praktycznego Chrześcijaństwa oraz Wiary i Ustroju Kościoła; 1961 połączyła się z nią Międzynarodowa Rada Misyjna.
ekumenizm, ekumenia
[gr.],
dzieło pojednania i zjednoczenia Kościołów chrześcijańskich i samych chrześcijan.
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
nazwa przyjęta dla Kościołów i wspólnot chrześcijańskich wywodzących się z reformacji XVI w.
międzywyznaniowa organizacja chrześc. powołana do współpracy w dziedzinach kośc.-wyznaniowej i społecznej;
ruch ewangelicki na Mazurach, który powstał ok. 1911 jako wyraz protestu przeciwko germanizacji Mazurów przez Niemców oraz niechęci do instytucjonalnych form działania Kościoła Ewangelickiego Unii Staropruskiej;
miasto w województwie pomor., pow. grodzki, nad Zat. Gdańską, między Gdańskiem a Gdynią, z którymi tworzy zespół miejski Trójmiasto.
ogół dzieł architektury i sztuk plastycznych służących chrześcijańskim wspólnotom uznającym potrzebę istnienia wyodrębnionego miejsca kultu, a więc zarówno tym, które uznają realną Bożą obecność w świątyni (Kościół rzymskokatolicki, Kościół polskokatolicki, Kościół prawosławny), jak i tym, które taką obecność sprowadzają do wymiaru symbolicznego (Kościół ewangelicko-augsburski, Kościół ewangelicko-reformowany, wspólnota braci morawskich).
Bursche Edmund, ur. 17 VII 1881, Zgierz, zm. 26 VII 1940, Mauthausen-Gusen,
brat przyrodni Juliusza, teolog, historyk Kościoła, działacz nar. i ekumeniczny, duchowny ewangelicko-augsburski;
Dekalog
[gr. déka ‘dziesięć’, lógos ‘słowo’],
Dziesięć Przykazań Bożych,
zbiór nakazów i zakazów religijnych stanowiących podstawę moralności żydowskiej i chrześcijańskiej;
Manitius Karol Gustaw, ur. 28 IX 1823, Płock, zm. 14 V 1904, Warszawa,
pierwszy pastor Kościoła ewangelicko-augsburskiego w Warszawie od 1875 oraz superintendent diecezji warsz. od 1878, generalny superintendent w Królestwie Pol. od 1895.

Słownik języka polskiego PWN

Kościół Ewangelicko-Augsburski «protestancki, autonomiczny Kościół krajowy, oparty na doktrynie luteranizmu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia