Kauczuk naturalny

Encyklopedia PWN

elastomery
[łac. elasticus ‘sprężysty’, gr. méros ‘część’],
grupa naturalnych i syntetycznych tworzyw org. odznaczających się po poddaniu wulkanizacji (usieciowaniu) dużą odkształcalnością w temperaturze pokojowej (5–12-krotne wydłużenie przy zerwaniu) przy małych wartościach modułu sprężystości (ok. 106 N/m2) i zwykle bardzo szybkim, prawie całkowitym, powrotem do wymiarów pierwotnych po ustaniu działania siły rozciągającej.
materiał uzyskiwany z polimerów zwanych elastomerami, tj. mających zdolność do dużych, odwracalnych odkształceń, sięgających zwykle kilkuset, a nawet 1000%;
izopren, 2-metylobuta-1,3-dien, CH2=C(CH3)–CH=CH2,
związek organiczny, węglowodór z grupy dienów;
polieny, polialkeny, poliolefiny,
alifatyczne węglowodory nienasycone zbudowane z cząsteczek o długich łańcuchach prostych lub rozgałęzionych, które zawierają 3 lub więcej wiązań podwójnych izolowanych, sprzężonych lub skumulowanych;
polimery
[gr. polymerēs ‘wieloczęściowy’],
związki złożone z makrocząsteczek organicznych lub (rzadziej) nieorganicznych;
polimeryzacja
[gr. polymerḗs ‘wieloczęściowy’],
proces przemiany monomerów jednego rodzaju lub mieszaniny monomerów w makrocząsteczkę.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia