Italikowie

Encyklopedia PWN

Italikowie, łac. Italici,
w starożytności ogólna nazwa używana na określenie ludów zamieszkujących teren Italii, nie obejmująca Galów i Greków;
ekwici
[łac. equites ‘rycerze’, ‘jeźdźcy’ < equus ‘koń’],
grupa społeczna w starożytnym Rzymie.
Hannibal
[fenickie, ‘darzony łaską Baala’],
ur. 247 p.n.e., zm. 183 p.n.e.,
kartagiński wódz i polityk.
w starożytności nazwa Płw. Apenińskiego na południe od północnego łuku Apeninów, z wyłączeniem Galii Przedalpejskiej i Ligurii;
grupa języków z rodziny indoeur. występująca w Italii: łacina (z dialektem faliskim z miasta Falerii), oskijski, umbryjski i (prawdopodobnie) wenetyjski;
kohorty miejskie, łac. cohortes urbanae,
wojsk. w starożytności oddziały (służby policyjne) odpowiedzialne za porządek w Rzymie, założone przez Augusta, dowodzone przez prefekta miasta.
Latynowie, Latini,
w starożytności lud zamieszkujący Lacjum, zaliczany do Italików;
popularzy, populares
[łac., ‘ludowi’],
w starożytnym Rzymie ugrupowanie polityczne;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia