Grób

Encyklopedia PWN

archeol. miejsce pochówku zmarłego;
symbol ofiar, pomnik lub grobowiec ku czci bezimiennych żołnierzy poległych na wojnie;
jeden z najstarszych komorowych grobów etruskich (poł. VII w. p.n.e.), odkryty 1836 na cmentarzysku Sorbo w Cerveteri (Włochy);
François grób
[g. frãsu],
etruski grób komorowy odkryty 1857 przez A. François (stąd nazwa) na cmentarzysku Ponte Rotto w Wulczi; bogato wyposażony (złota biżuteria, wazy brązowe, ceramiczne wazy czerwonofigurowe i czarnofigurowe);
grobów ciałopalnych kultura, ang. Cinerary Urns Culture,
archeol. kultura epoki brązu rozwijająca się 1400–700 p.n.e. na terenie całych Wysp Brytyjskich
archeol. kultura (właśc. krąg kultur) środkowej epoki brązu (2800–2000 p.n.e.), rozwijająca się na stepach wschodniej Europy, od dolnego Dunaju aż po dolną i środkową Wołgę;
archeol. kultura (obecnie traktowana jako krąg kulturowy) późnej epoki brązu (1800–1000 p.n.e.), charakterystyczna dla obszarów stepowych i częściowo leśnostepowych wschodniej Europy, od Dniepru na zachodzie po rz. Ural na wschodzie i dorzecze Samary na północy;
Grobu Świętego, Order Rycerski, Ordo Equester Sancti Sepulchri Hierosolymitani,
zakon rycerski, także odznaczenie; wywodzi się z powstałego 1099 bractwa rycerskiego krzyżowców;
archeol. odmiana neolitycznych grobowców megalitycznych;
archeol. odmiana neolitycznych grobowców megalitycznych;
kloszowych grobów kultura, zw. też kulturą podkloszowych grobów,
archeol. kultura datowana od okresu halsztackiego D do środkowego okresu lateńskiego włącznie (V–II w. p.n.e.), wyróżniona na terenach ciągnących się wzdłuż Wisły, między ujściem Drwęcy na północy a Nidą na południu, z wyraźnym centrum na Mazowszu;
archeol. kultura wczesnej epoki żelaza (VI–II w. p.n.e.), występująca w północno-wschodniej części wybrzeży Morza Bałtyckiego (Estonia, Finlandia, Szwecja);
Dolina Królów, Bibān al-Mulūk,
stanowisko archeologiczne w Górnym Egipcie, na terenie Teb Zachodnich. Miejsce pochówku władców egipskich w czasach Nowego Państwa (XVIII–XX dynastia, XVI–XI w. p.n.e.);
cmentarzyska etruskie z IV–II w. p.n.e. z grobami wycinanymi w ścianach skalnych głębokich dolin rzecznych, przecinających północne regiony terytoriów — Caere, Tarkwinie i Wulczi, oraz tereny na południe i południowy zachód od jez. Bolsena (Blere, San Giuliano, San Giovenale, Norchia, Sovana);
pomorska kultura, zw. też kulturą grobów skrzynkowych, kulturą urn twarzowych, kulturą wschodniopomorską, kulturą wejherowsko-krotoszyńską,
archeol. kultura wczesnej epoki żelaza (VII–IV w. p.n.e.) na terenie Pomorza Wschodniego;

Słownik języka polskiego PWN

grób «miejsce, gdzie się chowa zmarłego»
grób ciałopalny «obrządek grzebalny polegający na umieszczaniu resztek kości i stosu ciałopalnego w urnach»
Grób Nieznanego Żołnierza «symboliczny pomnik lub grobowiec ku czci bezimiennych żołnierzy poległych na wojnie»
grób szkieletowy «pochówek polegający na składaniu niespalonych zwłok do jamy grobowej»
kultura grobów kurhanowych «kultura epoki brązu charakteryzująca się kurhanami bogato wyposażonymi w broń i ozdoby z brązu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia