Forma

Encyklopedia PWN

geol. wypełnienie szczeliny skalnej przez zakrzepłą magmę lub skupienie minerałów;
nazwa kazachskiego poety lud.;
żywice syntetyczne otrzymywane w wyniku polikondensacji furfuralu z fenolem (żywice furfuralowo-fenolowe) lub ketonami (zwłaszcza acetonem), polikondensacji alkoholu furfurylowego lub też jego polikondensacji z formaldehydem, mocznikiem i in. związkami;
produkcja artykułów spoż. i napojów, w szerszym znaczeniu działalność związana z uzyskiwaniem roln. produktów roślinnych (płody rolne) i zwierzęcych (mięso, tłuszcze), produktów z runa leśnego (jadalne owoce leśne, grzyby), pozyskiwaniem ryb i in. produktów morza, oraz przetwarzanie tych produktów na artykuły żywnościowe do szybkiego spożycia lub nadające się do przechowywania;
bot. forma rozrodu wegetatywnego, → żyworodne rośliny.

Słownik języka polskiego PWN

forma
1. «wygląd czegoś»
2. «przejaw czegoś»
3. «układ skoordynowanych elementów»
4. «zespół środków artystycznych użytych przez artystę; też: wyraz zewnętrzny dzieła sztuki»
5. «stan sprawności fizycznej lub psychicznej człowieka»
6. «stan sprawności organizmu osiągnięty na skutek treningu»
7. «sposób postępowania, zachowania się»
8. «szablon, wykrój»
9. «naczynie do pieczenia ciasta»
10. «naczynie nadające kształt roztopionej masie plastycznej»
11. «według Arystotelesa: istota pojęciowa przedmiotu»
12. «według Kanta: wkład umysłu do poznawanego przedmiotu»
13. «budowa wyrazu»
14. «wielomian jednorodny wielu zmiennych»
15.  «zespół elementów drukarskich przygotowany do druku»

• formowy
bezosobowa forma czasownika jęz. «forma nieokreślająca osoby, np. zrobiono, umyto»
forma peryfrastyczna «forma opisowa, np. zwycięzca spod Racławic, zamiast: Kościuszko»
forma recesywna «forma wyrazu wychodząca z użycia»
forma sonatowa «pierwsza część sonaty, symfonii lub koncertu»
optima forma [wym. optima forma] «w najlepszej formie»
pro forma «dla zachowania pozorów»
szkatułkowa forma, kompozycja utworu, dzieła itp. «forma, kompozycja utworu, dzieła polegająca na wpleceniu w opowieść główną opowiadań pobocznych, stanowiących odrębne całości»
formy supletywne «formy należące do tego samego wzorca odmiany wyrazów, ale niezwiązane pokrewieństwem etymologicznym, np. człowiek – ludzie, ja – mnie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia