Fałda

Encyklopedia PWN

antropol. często występujący u Hotentotów fałd skórny górnej powieki, zakrywający nawet połowę jej krawędzi oraz kąt szpary ocznej; f.h. jest uważana za dowód pokrewieństwa z żółtą odmianą człowieka albo traktowana jako przykład konwergencji (ochrona gałki ocznej przed zanieczyszczeniem i wysychaniem).
antropol. fałda skórna zakrywająca od góry wewn. kąt szpary ocznej i powiekę górną aż po jej krawędź, charakterystyczna dla żółtej odmiany człowieka;
fałd
[niem.],
geol. podstawowa forma deformacji tektonicznej polegająca na wygięciu warstw skalnych, mogąca mieć postać antykliny lub synkliny;
zespół dźwięków wydawanych przez człowieka i zwierzęta, z wykorzystaniem aparatu głosowego.
anat. narządy zwierząt wodnych, kręgowców i bezkręgowców, umożliwiające pobieranie tlenu rozpuszczonego w wodzie (oddechowy układ);
Beskidy,
czes., słowac., ukr.
Beskydy,
góry fałdowe w północnej, zewnętrznej części Karpat, na terenie Czech, Polski, Słowacji i Ukrainy. Ciągną się szerokim łukiem o długości ok. 600 km i szerokości ok. 50 km, od Bramy Morawskiej i górnej Beczwy na zachodzie po obszar źródliskowy Białego i Czarnego Czeremoszu oraz Suczawy na wschodzie.
odcinek układu oddechowego kręgowców oddychających powietrzem atmosferycznym, zlokalizowany pomiędzy gardzielą a tchawicą;
migawkowa błona, migotka, trzecia powieka:
perizonium
[łac. < gr.],
prosta lub udrapowana przepaska, spięta pośrodku lub z boku jednym albo dwoma węzłami, okrywająca biodra ukrzyżowanego Chrystusa;
narządy zwierząt służące do poruszania się i utrzymywania równowagi w wodzie;
struny głosowe, fałdy głosowe,
narząd głosotwórczy ssaków;
tektonika
[gr. tektonikós ‘budowniczy’],
geol. dział geologii, nauka zajmująca się ruchami i deformacjami litosfery, a zwłaszcza skorupy ziemskiej, oraz wykształceniem i genezą wielkich struktur geol.;
Apeniny, Appennino, Appennini,
łańcuch górski na Półwyspie Apenińskim, we Włoszech i częściowo San Marino;
Atlas, Al-Aṭlas, fr. Atlas,
łańcuch gór fałdowych położony w północno-zachodniej Afryce na obszarze Maroka, Algierii i Tunezji.
bazyliszki, Corytophaninae,
podrodzina jaszczurek z rodziny legwanowatych;
Beskid Niski, słowac. Nízke Beskydy,
północna część Beskidów Środkowych, najniższa w głównym grzbiecie karpackim, między Przełęczą Tylicką i doliną Kamienicy (prawy dopływ Dunajca) na zachodzie a Przełęczą Łupkowską i doliną Osławy (lewy dopływ Sanu) na wschodzie, w Polsce i na Słowacji;
antropol. jedna z trzech gł. odmian (ras) człowieka, wyodrębnionych 1812 przez G. Cuviera i przyjętych także obecnie przez wszystkie systemy taksonomii człowieka;
zachodnia część Beskidów Lesistych (Beskidy Wschodnie), w Polsce oraz na Słowacji i Ukrainie (południowy skraj), między doliną Osławy na zachodzie a Przełęczą Użocką i obszarem źródliskowym Sanu na wschodzie i na południe od dolin potoków Głuchego i Czarnego (uchodzi do Jez. Solińskiego);
związek kobiet afryk. ludu Mende z Sierra Leone;
chlamida
[gr.],
krótka wierzchnia szata noszona w starożytnej Grecji przez mężczyzn do jazdy konnej i w podróży;

Słownik języka polskiego PWN

fałda
1. «zagięcie materiału, skóry itp.; też: podłużne zgrubienie skóry»
2. «wada powierzchni surowej odlewu»

• fałdka • fałdeczka
fałda mongolska «fałda skóry nadająca oku skośny wygląd»
fałd
1. zob. fałda w zn.1.
2. «wygięcie warstw skalnych bez przerwania ich ciągłości»

• fałdowy
fałd powiekowy «fragment skóry wypełniający całkowicie lub częściowo zagłębienie między okiem a górną krawędzią oczodołu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia