Dafne

Encyklopedia PWN

Dafne
[gr. dáphnē ‘laur’, ‘wawrzyn’],
mit. gr. nimfa;
Bernini Giovanni Lorenzo (Gianlorenzo), ur. 7 XII 1598, Neapol, zm. 28 XI 1680, Rzym,
włoski rzeźbiarz, architekt, projektant dekoracji teatralnych i okolicznościowych, malarz.
Apollo, Apóllōn,
mit. gr. syn Zeusa i Leto, bliźniaczy brat Artemidy; według wielu badaczy najbardziej helleński spośród bogów greckich, opiekun młodzieży w okresie wychowywania przez muzykę i taniec, źródło ładu we wspólnocie, pan oczyszczeń i lecznictwa oraz sztuki wieszczej.
Astorga, d’Astorga, Emanuele, ur. 20 III 1680, Augusta (Sycylia), zm. ok. 1757, Madryt lub Lizbona,
kompozytor włoski;
Borghese Galeria
[borgẹze g.],
muzeum w Rzymie, mieszczące się w Villa Borghese.
Bryaksis, Brýaxis,
dwaj rzeźbiarze gr. o tym samym imieniu, aktywni ok. 370–270 p.n.e.;
dzielnica Konstantynopola (ob. Stambuł) położona nad brzegiem morza Marmara;
Camerata florencka
[kamerạta f.],
grupa poetów, uczonych i muzyków działająca w końcu XVI w. we Florencji; postulowała nowy styl muz., tzw. monodię akompaniowaną.
Cignani
[czinjạni]
Carlo, ur. 15 V 1628, Bolonia, zm. 6 IX 1719, Forlì,
wł. malarz i rysownik.
Corsi
[kọrsi]
Jacopo, ur. 1561, zm. 1602,
wł. kompozytor-amator, patron Cameraty florenckiej;
Dafni, Dáfnē, Dhạfni,
klasztor i miejscowość k. Aten;
Dosso Dossi, właśc. Giovanni di Niccolo de Lutero, ur. 1490, Ferrara(?), zm. przed 27 VII 1542, Ferrara,
malarz włoski;
Gagliano
[galjạno]
Marco da, ur. 1 V 1582, Florencja, zm. 25 II 1643, tamże,
kompozytor włoski;
opera
[wł. < łac.],
dramatyczno-muzyczny, wokalno-instrumentalny, z akcją dramatyczną, monologami i dialogami ujętymi w libretcie, przeznaczony do wykonania na scenie (z odpowiednią scenografią), zwykle w specjalnie do tego celu zbudowanym teatrze operowym, również zwanym operą.
Peri Jacopo, ur. 20 VIII 1561, Rzym, zm. 12 VIII 1633, Florencja,
kompozytor włoski;
Pollaiuolo, Pollaiolo,
artyści wł., bracia;
Rinuccini
[rinuczczịni]
Ottavio, Ottaviano Rinuccini, ur. 1563, zm. 1621,
wł. poeta związany z działalnością Cameraty florenckiej;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

dafne
1. Dafne mit. gr. «nimfa, którą Zeus zamienił w drzewo laurowe»
2. zob. wawrzynek.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia