Azję

Encyklopedia PWN

Antioch I Soter, Antíochos Sōtḗr
[gr., ‘zbawca’],
z dynastii Seleucydów,
ur. 324 p.n.e., zm. 261 p.n.e.,
król Azji od 281, syn Seleukosa I Nikatora i Apamy;
potoczna nazwa kilkudziesięciu gat. ssaków parzystokopytnych z rodziny krętorogich; zamieszkują gł. Afrykę, a także Indie, zachodnią i środkową Azję i południowo-wschodnią Europę.
umowna grupa obejmująca kilka gat. ssaków z rodziny krętorogich, z rodzajów Bubalus, Syncerus i Anoa; dzikie gat. zamieszkują międzyzwrotnikowe tereny Afryki i Azji, związane z wodą;
Bering
[bẹreŋ]
Vitus Jonassen Wymowa, ur. 1681, Horsens (Jutlandia), zm. 6 XII 1741, Wyspa Beringa,
duński żeglarz i odkrywca w służbie ros., badacz północnej Azji.
państwo w Azji Południowo-Wschodniej, na północnym wybrzeżu Borneo, nad Morzem Południowochińskim
celurozaury, Coelurosauria,
lekko zbudowane, dwunożne dinozaury z podrzędu teropodów; znane od późnej jury do końca mezozoiku;
cieciorka, Coronilla,
rodzaj z rodziny bobowatych (motylkowatych);
geogr. największe jednostki podziału całej lądowej powierzchni Ziemi;
Dieżniow, Dieżniew, Siemion I., ur. ok. 1605, Wielki Ustiug, zm. na pocz. 1673, Moskwa,
podróżnik ros., kozak;
durian właściwy, zybuczkowiec, Durio zibethinus,
gatunek drzewiastej rośliny okrytozalążkowej z rodziny wełniakowatych (Bombacaceae) występujący w równikowych lasach Malezji, uprawiany w całej Azji Południowej i Azji Południowo-Wschodniej;
ogólna nazwa zespołu kultur rozwijających się w okresie neolitu i w epoce brązu (III i II tysiąclecie p.n.e.) w basenie Morza Egejskiego.
państwo wyspiarskie w Azji Południowo-Wschodniej, położone na Archipelagu Filipińskim na Oceanie Spokojnym
Galaci, Galatowie,
nazwa używana na określenie grupy Celtów osiadłych w Azji Mniejszej;
gorczyca, Sinapis,
rodzaj z rodziny kapustowatych (krzyżowych), obejmujący 10 gat. jednorocznych, miododajnych roślin zielnych występujących gł. w obszarze śródziemnomor. Europy.
Homo erectus
[łac.],
gatunek hominida, który wyewoluował prawdopodobnie w Afryce ok. 2 mln lat temu z populacji Homo habilis, a następnie rozprzestrzenił się na tereny Azji i Europy.
grecka forma egipskiego określenia hekau-chasut [‘władcy obcych ziem’], odnosząca się do pochodzących z Azji, semickich szczepowych przywódców — którzy osiedliwszy się we wschodniej Delcie Nilu — uzależnili od siebie ok. połowy XVII w. p.n.e. cały Egipt;
państwo w Azji Południowo-Wschodniej, na Archipelagu Malajskim i w zachodniej części Nowej Gwinei, między Oceanem Indyjskim a Oceanem Spokojnym, po obu stronach równika
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia