AFRYKA

Encyklopedia PWN

konferencja w Lagos 25–30 I 1962 szefów rządów 20 afryk. państw z grupy Monrovia,
Livingstone
[lı̣wıŋstən]
David Wymowa, ur. 19 III 1813, Blantyre k. Glasgow, zm. 1 V 1873, Chitambo (nad jez. Bangueulu),
szkocki lekarz, misjonarz protestancki i podróżnik.
Loth Jerzy, ur. 4 VIII 1880, Warszawa, zm. 30 IX 1967, tamże,
brat Edwarda, geograf, etnograf, podróżnik, działacz sportowy.
łuskowce, pangoliny, Pholidota,
rząd ssaków łożyskowych; współcześnie występują w międzyzwrotnikowych i podzwrotnikowych obszarach Starego Świata, znane z Europy od środkowego eocenu do plejstocenu, z Ameryki Północnej z wczesnego oligocenu, z Afryki od środkowego oligocenu do dziś i w Azji od środkowego miocenu do dziś.
migracje
[łac. migratio ‘przesiedlenie’],
demogr. wędrówki albo ruch mechaniczny (fizyczny) ludności; element i podstawowa (obok cyrkulacji) forma mobilności przestrzennej; oznaczają przemieszczenia terytorialne związane ze względnie trwałą zmianą miejsca zamieszkania.
muzyka Murzynów, wykazująca znaczne zróżnicowanie regionalne, etniczne, funkcjonalne, zarówno na kontynencie afryk., który stanowi jej kolebkę, jak i na kontynentach obu Ameryk.
religie w Czarnej Afryce, nawiązujące zarówno do idei, nauk i praktyk chrześc., jak i do tradycji rel. Afrykanów.
grupa języków indoeur. używana obecnie w Hiszpanii, Portugalii, Włoszech, Francji, części Belgii i Szwajcarii, Rumunii, Mołdawii, krajach Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej, części Kanady (Quebec); w niektórych krajach Afryki j.r. są wykorzystywane jako języki kontaktowe; na podstawie j.r. (gł. portugalski i fr.) powstały języki kreolskie, m.in. na Antylach i w zachodniej Afryce;
Suahili, Swahili, Wasuaheli
[arab. sawāḥil ‘wybrzeża’],
lud afryk., zamieszkujący gł. wybrzeża Kenii, Tanzanii i częściowo Mozambiku oraz wysp Zanzibar, Pemba i Mafia;
nazwa obejmująca gat. tropik. i subtropik. owadów prostoskrzydłych z rodziny szarańczowatych (Acrididae) o skłonności do tworzenia tzw. fazy stadnej — odbywającej wędrówki;
Śródziemne, Morze, alb. Deti Mesdhe, ang. Mediterranean Sea, arab. Al-Baḥr al-Abyaḍ al-Mutawassit, chorw. Sredizemno Môre, fr. Mer Méditerranée, gr. Mesọjios Thạlasa, hiszp. Mar Mediterráneo, serb. Sredòzemno Môre, tur. Akdeniz, wł. Mare Mediterráneo,
międzykontynentalne, półzamknięte morze Oceanu Atlantyckiego między Europą, Afryką i Azją;
kontynent. część Tanzanii, we wschodniej Afryce, między jez. Tanganika a O. Indyjskim;
umowne określenie stanu stosunków międzynarodowych charakteryzujących się trwałym konfliktem, ale również niemożnością jego rozstrzygnięcia przez konfrontację militarną.
język z grupy zachodniogermańskich; powstał w końcu XVII w. w południowej Afryce w procesie integracji i mieszania się różnych dialektów niderlandzkich kolonistów holenderskich z językami niem., ang., fr., portugalskim i afryk. (gł. Zulu, Buszmenów i Hotentotów);
afroazjatyckie języki, języki chamito-semickie,
rodzina obejmująca ok. 250 języków używanych na rozległych obszarach Afryki Północnej, wschodniego rogu Afryki i południowo-zachodniej Azji;
Afrykanerzy, do końca XIX w. Burowie
[hol. boer ‘chłop’],
jedyny we współczesnej Afryce biały naród afrykański;

Tabele, zestawienia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia