ADO

Encyklopedia PWN

regressus ad infinitum
[łac., ‘cofanie się w nieskończoność’],
nie mający końca łańcuch rozumowań, wynikający z tego, że każde twierdzenie jest poprzedzone uzasadnieniem, które z kolei też wymaga uzasadnienia;
Reinhardt
[rạınha:rt]
Ad, właśc. Adolf Dieter Friedrich Reinhardt, ur. 24 XII 1913, Buffalo (stan Nowy Jork), zm. 30 VIII 1967, Nowy Jork,
malarz amerykański;
Safi ad-Din al-Urmawi, data ur. nieznana, zm. 1291,
arabski kompozytor i teoretyk muzyki;
Sari Ada, właśc. Jadwiga Szajer, ur. 29 VI 1886, Wadowice, zm. 12 VII 1968, Ciechocinek,
śpiewaczka (sopran);
sic itur ad astra
[łac., ‘tak idzie się ku gwiazdom’],
wyrażenie Wergiliusza w Eneidzie;
czas, do którego coś się powinno stać;
Yonath Ada E., ur. 22 VI 1939, Jerozolima,
izraelska krystalograf;
Zanki, Zangi, Zengi, Imad ad-Din, ur. ok. 1084, zm. 1146,
założyciel dyn. Zankidów, atabegów Mosulu
argumentacja
[łac.],
filoz., log. zespół przytoczonych argumentów; uzasadnianie, dowodzenie tez;
Zankidzi, Zankiyyūn, Zangidzi, Zengidzi,
dynastia tureckich władców (atabegów) północnego Iraku i Syrii panująca 1127–1222;
Ibn Abd al-Wahhab Muhammad, Muḥammad Ibn ‘Abd al-Wahhāb, ur. 1704, Al-Ujajna, zm. 1792, Ad-Dirija,
teolog hanbalickiej szkoły prawa muzułmańskiego i twórca wahhabizmu.
Man, Ma‘n,
libański ród przywódców wspólnoty druzyjskiej, panował w Libanie 1516–1697;
proporcja
[łac.],
mat. równość postaci lub a : b = c : d, wyrażająca fakt, że stosunek a do b jest taki sam, jak stosunek c do d (a ma się do b, jak c do d);
trygonometria
[gr. trígōnon ‘trójkąt’, metréō ‘mierzę’],
mat. pierwotnie — gałąź matematyki poświęcona badaniu związków między bokami i kątami trójkąta (stąd nazwa), później — teoria określonych z tej okazji funkcji (funkcje trygonometryczne), obecnie — dział matematyki szkolnej;
mat. potoczna nazwa liczby wymiernej;
ród władców Kataru wywodzący swoje pochodzenie od klanu Banu Tamim;

Materiały dodatkowe

Boże Narodzenie, łac. Natale Domini,
chrześcijańskie święto obchodzone od starożytności dla wspomnienia i uczczenia narodzin (wcielenia) Jezusa Chrystusa.

Słownik języka polskiego PWN

A.D., AD «Anno Domini»
ad «do – słowo rozpoczynające odnośniki do punktów wymienionych wcześniej w tekście, np. ad 1»
ad absurdum «(doprowadzić rozumowanie) do niedorzeczności»
ad acta [wym. ad akta] «(złożyć) do akt (spraw, którymi nie trzeba się już zajmować)»
ad deliberandum «do rozważenia»
ad depositum [wym. ad depoz-itum] «do przechowania»
ad exemplum «dla przykładu»
ad extra «na zewnątrz»
ad extremum «na koniec, wreszcie»
ad finem «do końca»
ad hoc [wym. ad hok] «bez przygotowania»
ad infinitum «do nieskończoności»
ad interim [wym. ad interim] «tymczasowo»
ad intra «do wewnątrz, do wnętrza»
ad Kalendas Graecas [wym. ad kalendas grekas] «(odłożyć coś) do terminu, który nigdy nie nastąpi»
ad libitum [wym. ad libitum]
1. «bez ograniczeń»
2. «określenie w partyturze pozwalające wykonawcy utworu na dowolność»
ad litteram «dosłownie»
ad multos annos «życzenie stu lat»
ad notam «do wiadomości»
ad oculos [wym. ad okulos] «naocznie»
ad patres «(wybrać się) na tamten świat»
ad personam «w stosunku do konkretnej osoby»
ad rem «wyrażenie kończące dygresję»
ad spectatores [wym. ad spektatores] «do widzów – wskazówka dramaturga lub reżysera, do kogo mają być kierowane słowa aktora»
ad usum [wym. ad uzum] «do (czyjegoś) użytku»
ad usum externum [wym. ad uzum eksternum] «do użytku zewnętrznego»
ad usum internum [wym. ad uzum internum] «do użytku wewnętrznego»
ad valorem «według wartości»
ad verbum «dosłownie»
ad vitam aeternam [wym. ad witam eternam] «do życia wiecznego»
ad vocem «w nawiązaniu do»
reductio ad absurdum [wym. reduktio ad absurdum] «rozumowanie polegające na wykazaniu fałszywości pewnej tezy przez udowodnienie, że prowadzi ona do absurdu»
terminus ad quem [wym. terminus ad kwem] «moment przewidywany lub ustalony jako końcowy, zamykający coś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia