żywice lakiernicze

Encyklopedia PWN

związki wielkocząsteczkowe będące błonotwórczymi składnikami (błonotwórcza substancja) wyrobów lakierowych; są to stałe lub ciekłe substancje org. rozpuszczalne w rozpuszczalnikach org.; jako ż.l. są stosowane żywice naturalne (m.in. mastyks, damara, kalafonia) i — na dużo większą skalę — żywice syntetyczne, wśród których
mieszaniny substancji organicznych, produkty procesów fizjologicznych zachodzących w roślinach;
duroplasty
[łac. durus ‘twardy’, gr. plastós ‘ulepiony’],
duromery, tworzywa utwardzalne,
grupa tworzyw sztucznych, które po utwardzeniu w wyniku nieodwracalnego procesu sieciowania zachodzącego pod wpływem ogrzewania (tworzywa termoutwardzalne) albo działania związków chemicznych,
silikony
[ang. < łac.],
polimery silikonowe,
syntetyczne materiały polimerowe, których gł. składnikiem są polisiloksany, tj. związki wielkocząsteczkowe o szkielecie siloksanowym zbudowanym, podobnie jak w krzemianach nieorg. (krzemiany), na przemian z atomów tlenu i krzemu –O–Si–O–Si–O–;
związki organiczne, pochodne kwasów i alkoholi lub fenoli;
lakierowe wyroby, materiały malarskie,
materiały powłokotwórcze nanoszone na powierzchnię przedmiotów w postaci warstwy, która w odpowiednich warunkach tworzy stałą, związaną z podłożem powłokę o określonych właściwościach mech., ochronnych i dekoracyjnych;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia