łukowych

Encyklopedia PWN

Hempel Jan Hieronim, pseud. m.in. Jan Boży, Wiślak, ur. 3 V 1877, Prawda k. Łukowa, zm. 1937, ZSRR,
działacz komunist., współtwórca tzw. klasowej pol. spółdzielczości robotniczej, publicysta;
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
część inżynierii materiałowej dotycząca kształtowania warstwy wierzchniej materiału w celu nadania jej specyficznych właściwości, gł. antykorozyjnych, trybologicznych, mech. lub dekoracyjnych, a także fiz. (np. warstwy antyrefleksyjne lub zwiększające pochłanianie ciepła).
Jabłoczkow Pawieł N., ur. 14 IX 1847, gubernia saratowska, zm. 31 III 1894, Saratów,
ros. elektrotechnik i wynalazca, z zawodu inżynier wojskowy;
katoda
[gr. káthodos ‘schodzenie’],
elektron. w przyrządzie elektronicznym (np. diodzie półprzewodnikowej, tyrystorze, lampie elektronowej), a także w aparacie elektrycznym (np. elektrolizerze) oraz w lampie łukowej — elektroda doprowadzająca ujemne nośniki ładunku do obszaru międzyelektrodowego (lub odprowadzająca dodatnie);
kąt, kąt płaski niezorientowany, kąt płaski,
mat. część płaszczyzny ograniczona 2 półprostymi o wspólnym początku; półproste te nazywa się ramionami kąta, a ich początek — wierzchołkiem;
mat. kąt płaski o mierze 360° (w mierze łukowej: 2π);
mat. kąt płaski, którego ramiona leżą na jednej prostej i nie pokrywają się, czyli kąt mający 180° (w mierze łukowej: π).
mat. kąt równy połowie kąta półpełnego;
człon mechanizmu przekładni zębatej (przekładnia mechaniczna);
układy prostych elementów konstrukcyjnych budowli (np. bloki, słupy, belki, płyty, ściany) przenoszące do podpór, fundamentów i podłoża gruntowego obciążenia od ciężaru własnego budowli oraz obciążenia wywołane użytkowaniem budowli (działania ludzi, maszyn i urządzeń, instalacji i procesów technologicznych) i oddziaływaniami klimatycznymi (wiatr, śnieg, deszcz, zmiany temperatury).
wielki płat lub blok skalny, wyrwany z podłoża i przeniesiony na znaczną odległość przez przesuwający się lądolód;
Krzna, Trzna,
rz., lewy dopływ Bugu; płynie przez Polesie Podlaskie i Niz. Południowopodlaską, w woj. lubelskim;
lampy stosowane w poligrafii do naświetlania warstw światłoczułych;
łuk elektryczny, wyładowanie łukowe,
wyładowanie elektryczne w gazie połączone z emisją elektronów z katody;
łuk elektr. z elektrodami węglowymi, płonący w atmosferze;
martenowski proces, proces Siemensa–Martina,
proces otrzymywania stali z surówki i złomu stalowego (z dodatkiem topników), przeprowadzany w piecach płomiennych zw. piecami martenowskimi lub piecami Siemensa–Martina;
mechanizm kulisowy, mechanizm łękowy,
rodzaj mechanizmu jarzmowego, w którym krzywoliniowe (łukowe) jarzmo, zw. kulisą lub łękiem, wykonuje ruch wahliwy dokoła pewnego (zmiennego) punku obrotu;
Moissan
[muasạ̃]
Henri Ferdinand Wymowa, ur. 28 IX 1852, Paryż, zm. 20 II 1907, tamże,
fr. chemik i farmaceuta.
Musioł Karol, ur. 30 IX 1944, Bytom,
fizyk;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

łuk
1. «broń wyrzucająca strzały»
2. «linia biegnąca półkoliście»
3. «półkolisty element konstrukcyjny lub dekoracyjny podparty na obu końcach»
4. «część krzywej (okręgu) łącząca dwa jej punkty»
5. «w zapisie nutowym: znak graficzny w postaci wygiętej linii łączący kilka nut»
6. «w narciarstwie: ewolucja powodująca zmianę kierunku jazdy lub zatrzymanie się»

• łukowy • łukowo • łuczek
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia