łukowe

Encyklopedia PWN

spawanie przy użyciu energii elektr. jako źródła ciepła;
spawanie łukowe elektrodą gołą, w którym łuk elektr. jest osłonięty warstwą topnika;
dział huty, w którym wytapia się stal;
wyładowanie elektryczne utrzymujące się po usunięciu czynników zewnętrznych powodujących powstawanie swobodnych nośników prądu;
wykonywanie rowków, np. w metalu, palnikami gazowymi (żłobienie gazowe) lub łukiem elektrycznym — z jednoczesnym wydmuchiwaniem stopionego metalu sprężonym powietrzem (żłobienie łukowe).
arcosolium
[łac.],
w katakumbach rzymskich nisza grobowa o sklepieniu łukowym,
azotowy(V) kwas, kwas azotowy, HNO3,
jeden z najważniejszych kwasów nieorganicznych;
Buczek Marian, ur. 28 IX 1896, Nużyn k. Łukowa, zm. 10 IX 1939, k. Ożarowa,
działacz komunistyczny;
mat. różnica między liczbą π a sumą kątów wewn. trójkąta, wyrażonych w mierze łukowej (czyli w radianach);
Dmochowski Antoni, ur. 6 XII 1896, Sarnów k. Łukowa, zm. 23 XII 1983, Łódź,
biochemik;
Domański Eugeniusz, ur. 15 XI 1909, Dminin k. Łukowa, zm. 25 IV 1992, Warszawa,
lekarz weterynarii, neurofizjolog;
Federmesser kultura, zw. też kulturą tarnowską lub kulturą z tylczakami łukowymi,
archeol. kultura paleolitu schyłkowego; znana z terenów północnej części środkowej Europy, datowana na 12–11 tys. lat temu;
Hefner-Alteneck
[h. ạltənək]
Friedrich von, ur. 27 V 1845, Aschaffenburg, zm. 7 I 1904, Berlin,
niemiecki inżynier i wynalazca;
Hempel Jan Hieronim, pseud. m.in. Jan Boży, Wiślak, ur. 3 V 1877, Prawda k. Łukowa, zm. 1937, ZSRR,
działacz komunist., współtwórca tzw. klasowej pol. spółdzielczości robotniczej, publicysta;
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
Jabłoczkow Pawieł N., ur. 14 IX 1847, gubernia saratowska, zm. 31 III 1894, Saratów,
ros. elektrotechnik i wynalazca, z zawodu inżynier wojskowy;
katoda
[gr. káthodos ‘schodzenie’],
elektron. w przyrządzie elektronicznym (np. diodzie półprzewodnikowej, tyrystorze, lampie elektronowej), a także w aparacie elektrycznym (np. elektrolizerze) oraz w lampie łukowej — elektroda doprowadzająca ujemne nośniki ładunku do obszaru międzyelektrodowego (lub odprowadzająca dodatnie);
kąt, kąt płaski niezorientowany, kąt płaski,
mat. część płaszczyzny ograniczona 2 półprostymi o wspólnym początku; półproste te nazywa się ramionami kąta, a ich początek — wierzchołkiem;
mat. kąt płaski o mierze 360° (w mierze łukowej: 2π);
mat. kąt płaski, którego ramiona leżą na jednej prostej i nie pokrywają się, czyli kąt mający 180° (w mierze łukowej: π).

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

łuk
1. «broń wyrzucająca strzały»
2. «linia biegnąca półkoliście»
3. «półkolisty element konstrukcyjny lub dekoracyjny podparty na obu końcach»
4. «część krzywej (okręgu) łącząca dwa jej punkty»
5. «w zapisie nutowym: znak graficzny w postaci wygiętej linii łączący kilka nut»
6. «w narciarstwie: ewolucja powodująca zmianę kierunku jazdy lub zatrzymanie się»

• łukowy • łukowo • łuczek
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia