łukowe

Encyklopedia PWN

spawanie, w którym do stopienia obszaru styku służy łuk elektr. wytworzony między elektrodą spawalniczą a materiałem spawanym lub między 2 elektrodami.
stosowana dawniej metoda otrzymywania kwasu azotowego, w której tlenek azotu był uzyskiwany przez syntezę azotu i tlenu podczas przepuszczania powietrza przez łuk elektryczny.
lampa elektr., w której źródłem światła jest łuk elektr. między 2 elektrodami, a także same rozżarzone elektrody;
piec łukowy (o grzaniu bezpośrednim), w którym oprócz ciepła łuku elektr. wykorzystuje się ciepło wydzielone wskutek przepływu prądu elektr. przez wsad.
rodzaj grzejnika elektr.;
most, w którym konstrukcja nośna ma formę łuków (sklepień).
piec elektr., w którym wykorzystuje się ciepło wydzielane w łuku elektr.;
zjawisko przepływu prądu elektrycznego w dielektrykach pod wpływem pola wyładowanie elektryczne.
zapora, pot. tama,
betonowa lub ziemna budowla piętrząca z upustami, dzięki której powstaje sztuczny zbiornik wodny.
proces trwałego łączenia materiałów topliwych, gł. metali i stopów, przez stopienie brzegów łączonych elementów bez wywierania docisku, z dodawaniem lub bez dodawania spoiwa;
lampa
[gr. lampás ‘pochodnia’],
urządzenie techniczne, które — dzięki zamianie energii elektrycznej lub energii uzyskiwanej ze spalania paliwa na promieniowanie widzialne — ma zdolność oświetlania i sygnalizacji wizualnej.
cięcie materiałów (gł. metali i stopów) polegające na ich miejscowym utlenieniu lub wytopieniu w wysokiej temperaturze;
budowla inżynierska wznoszona w celu przeprowadzenia ciągu komunikacyjnego nad przeszkodą (rzeką, doliną, zatoką, cieśniną).
palnik plazmowy, plazmotron, generator plazmy,
fiz. urządzenie służące do wytwarzania strumienia gazu o bardzo wysokiej temperaturze (kilkunastu tys. stopni Celsjusza), czyli gazu w postaci częściowo zjonizowanej (plazma);
stal
[niem.],
przerobiony plastycznie techniczny stop żelaza z węglem zawierający do 2,11% węgla oraz inne pierwiastki pochodzące z surowców i paliw stosowanych podczas otrzymywania stali (składniki zwykłe i domieszki) lub dodawane celowo (składniki stopowe).
pałeczka, drut lub taśma stosowane przy spawaniu i napawaniu;
Finsen
[fẹnsən]
Niels Ryberg, ur. 15 XII 1860, Thorshavn, zm. 24 IX 1904, Kopenhaga,
lekarz duński;
urządzenie przem. przeznaczone do nagrzewania różnych materiałów (wsadu) do temperatury, w której zachodzą w nich odpowiednie przemiany fiz. lub reakcje chem. przewidziane w danym procesie wytwarzania lub obróbki.

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

łuk
1. «broń wyrzucająca strzały»
2. «linia biegnąca półkoliście»
3. «półkolisty element konstrukcyjny lub dekoracyjny podparty na obu końcach»
4. «część krzywej (okręgu) łącząca dwa jej punkty»
5. «w zapisie nutowym: znak graficzny w postaci wygiętej linii łączący kilka nut»
6. «w narciarstwie: ewolucja powodująca zmianę kierunku jazdy lub zatrzymanie się»

• łukowy • łukowo • łuczek
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia