Łuk

Encyklopedia PWN

łuk, łęk,
arch. element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
mat. zbiór homeomorficzny (homeomorfizm) z odcinkiem z końcami, czyli obraz odcinka przy funkcji (parametryzacja łuku) wzajemnie jednoznacznej i ciągłej w obie strony;
muz.:
sport sprzęt sportowy używany do strzelania w łucznictwie;
sport ewolucja narciarska służąca do zmiany kierunku jazdy i ewentualnie zatrzymania się.
wojsk. broń miotająca;
łuk magmowy, łuk wulkaniczny,
strefa intensywnego magmatyzmu, wzbudzonego przez subdukcję litosfery oceanicznej;
łuk odruchowy, droga odruchowa,
fizjol. zespół struktur anatomicznych, biorących udział w realizacji odruchu;
budowla w kształcie bramy jedno-, dwu- albo trójprzelotowej, z otworem przelotowym zamkniętym przeważnie półkoliście, wznoszona dla uczczenia wybitnej osoby lub doniosłego wydarzenia, zdobiona dekoracją rzeźbiarską, napisami dedykacyjnymi, często zwieńczona posągiem triumfatora.
Łuk Triumfalny w Paryżu, Łuk Wielkiej Armii,
na placu Gwiazdy (ob. Ch. de Gaulle’a), zbud. 1806–36 wg projektu J.F. Chalgrina, na cześć armii napoleońskich;
łuk elektr. z elektrodami węglowymi, płonący w atmosferze;
łukowato wygięte pasmo wysp rozwijające się w strefie subdukcji litosfery oceanicznej;
leżąca nad horyzontem część drogi ciała niebieskiego, przebywanej przez nie w wyniku ruchu obrotowego Ziemi.
łuk elektryczny, wyładowanie łukowe,
wyładowanie elektryczne w gazie połączone z emisją elektronów z katody;
obraz odległej galaktyki zniekształcony wskutek zjawiska soczewkowania grawitacyjnego przez znajdujące się bliżej galaktyki i gromady galaktyk.
połączenie kości szczękowej ze skroniową utworzone przez wyrostek skroniowy kości jarzmowej i wyrostek jarzmowy kości skroniowej;
największy rzym. łuk trójprzelotowy (wys. 21 m, szer. 25,7 m, głęb. 7,4 m), wzniesiony w Rzymie 315 dla upamiętnienia zwycięstwa Konstantyna I Wielkiego nad Maksencjuszem przy Moście Mulwijskim (312);
trójprzelotowy łuk triumfalny, wzniesiony 203 n.e. na Forum Romanum w Rzymie dla uczczenia zwycięstwa ces. Septymiusza Sewera nad Partami i Arabami;
łuk triumfalny w Rzymie na Forum Romanum, wzniesiony po śmierci cesarza (81 r. n.e.) dla upamiętnienia jego zwycięstwa w wojnie żydowskiej;

Słownik języka polskiego PWN

łuk
1. «broń wyrzucająca strzały»
2. «linia biegnąca półkoliście»
3. «półkolisty element konstrukcyjny lub dekoracyjny podparty na obu końcach»
4. «część krzywej (okręgu) łącząca dwa jej punkty»
5. «w zapisie nutowym: znak graficzny w postaci wygiętej linii łączący kilka nut»
6. «w narciarstwie: ewolucja powodująca zmianę kierunku jazdy lub zatrzymanie się»

• łukowy • łukowo • łuczek
łuk brwiowy, nadoczodołowy «zgrubienie kostne u człowieka nad górną krawędzią oczodołu»
łuk dzienny, widzialny «łuk na sferze niebieskiej zakreślany nad horyzontem w czasie pozornego ruchu ciała niebieskiego»
łuk elektryczny «wyładowanie elektryczne w powietrzu, gazie lub parze między elektrodami węglowymi lub metalowymi, związane z silnym świeceniem gazu i elektrod»
łuk frazowy «w zapisie nutowym: łuk zaznaczający podział utworu na frazy»
łuk gotycki «łuk utworzony z dwóch schodzących się pod kątem ostrym odcinków koła»
łuk nocny, niewidzialny «łuk na sferze niebieskiej zakreślany pod horyzontem przez pozorny ruch ciała niebieskiego»
łuk oporowy «element konstrukcyjny przenoszący siły poziome na konstrukcję pionową»
łuk romański «łuk budowli mający kształt półkola»
łuk triumfalny «budowla w kształcie bramy, wzniesiona dla uczczenia wybitnej osoby lub doniosłego wydarzenia»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia