eolska

Encyklopedia PWN

Beocja, Wiotịa, Boiōtía,
kraina historyczna w środkowej Grecji, między Zat. Koryncką (M. Jońskie) a Zat. Eubejską (M. Egejskie);
jeden z języków indoeuropejskich, urzędowy w Grecji i na Cyprze, używany także w diasporze greckiej (m.in. Włochy, Ameryka Północna, Afryka Południowa, państwa powstałe po upadku ZSRR, Bliski Wschód i Australia).
Horacy, Quintus Horatius Flaccus, ur. 8 XII 65 r., Wenuzja (Apulia), zm. 27 XI 8 r. p.n.e.,
najwybitniejszy z liryków rzymskich.
wiry powstające w obszarze oderwania za opływanym ciałem (obiektem);
Liparyjskie, Wyspy, Wyspy Eolskie, Isole Lipari, Isole Eolie,
archipelag 18 wulkanicznych wysp wł. na M. Tyrreńskim, na północ od Sycylii;
melika
[gr. mélos ‘śpiew’],
w staroż. Grecji jedna z odmian liryki monodycznej, tj. recytowanej przez jednego wykonawcę, zw. również m. eolską; rozwijała się gł. na wyspie Lesbos;

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia