tolerancja [łac. tolerantia ‘cierpliwość’, ‘wytrwałość’], socjol. postawa zgody na wyznawanie i głoszenie poglądów, z którymi się nie zgadzamy, oraz na praktykowanie sposobu życia, którego zdecydowanie nie aprobujemy, a więc zgody na to, aby zbiorowość, której jesteśmy członkami, była wewnętrznie zróżnicowana pod istotnymi dla nas względami.

tolerancja [łac.], techn. liczba określająca dopuszczalny przedział zmienności pewnej wielkości;

ekologiczna tolerancja, zdolność organizmów do życia w określonym zakresie (amplitudy ekol., Shelforda prawo tolerancji) natężenia czynników środowiskowych (biotycznych i abiotycznych);

immunologiczna tolerancja, odpowiedź immunologiczna zapewniająca rozpoznanym antygenom akceptację;

tolerancja immunologiczna, forma odpowiedzi immunologicznej zapewniająca rozpoznanym antygenom przywilej akceptacji;

tolerancja na lek, niekorzystne (z punktu widzenia terapii) zjawisko polegające na osłabieniu działania leku w wyniku wielokrotnego podawania (tzw. przyzwyczajenie).

Shelforda prawo tolerancji, ekol. prawo sformułowane 1913 przez V.E. Shelforda, głoszące, że występowanie organizmu w środowisku zależy od całego zestawu czynników abiotycznych, których wartości muszą się mieścić w określonych granicach.

liberalizm, koncepcja teoretyczna i postawa światopoglądowa oparta na indywidualistycznej koncepcji człowieka i społeczeństwa, głosząca, że wolność [łac. liberalis ‘dotyczący wolności’] i nieskrępowana przymusem politycznym działalność jednostek mają wartość nadrzędną i są najpewniejszym źródłem postępu we wszystkich sferach życia zbiorowego.

transplantacja [łac. transplantare ‘szczepić’, ‘przesadzać’], przeszczepianie, zabieg przeniesienia komórek (np. szpiku), tkanek (np. skóry) bądź narządów (np. serca, nerek) w obrębie jednego organizmu lub między dwoma organizmami;

ekumenizm, ekumenia [gr.], dzieło pojednania i zjednoczenia Kościołów chrześcijańskich i samych chrześcijan.

Tazbir Janusz, ur. 5 VIII 1927, Kałuszyn, historyk;

absolutyzm oświecony, faza absolutyzmu w Europie w 2. połowie XVIII w. (zwłaszcza Austria i Prusy) odznaczająca się wzmocnieniem centralnego aparatu państwowego i reformami

Akademia Rakowska, główna szkoła braci polskich, założona 1603 w Rakowie;

Akbar, Akbar Wielki, Dżalaluddin Muhammad, z muzułmańskiej dynastii Wielkich Mogołów, ur. 15 X 1542, Umarkot (Sindh), zm. 26 X 1605, Agra, władca indyjski od 1556, syn Humajuna;