„Krytyka”, kwartalnik polit., wyd. w Warszawie od 1978 poza cenzurą, 1990–95 oficjalnie;

krytyka [łac. critica < gr. kritikḗ (téchnē) ‘sztuka osądzania, rozstrzygania’], metodol., naukozn. poddanie pod osąd rozumu jakiegoś dzieła, poglądu, nauki, poprzez jego analizę i ocenę z pewnego punktu widzenia (np. poprawności, przydatności, celowości), lub ze względu na określone wartości (np. praktyczne, poznawcze, estetyczne, moralne, nauk.);

„Krytyka”, miesięcznik społ.-lit. i nauk., wyd. 1896–1914 (z przerwą 1898) w Krakowie;

mitograficzna krytyka, odmiana współcz. krytyki lit., oparta na rozumieniu literatury jako tworu źródłowo powiązanego z mitem oraz na postępowaniu badawczym wykrywającym w literaturze wątki i motywy właściwe mitom.

feministyczna krytyka, dyscyplina współcz. literaturoznawstwa zajmująca się tekstami lit. i tekstami kultury, inspirowana ideami feminizmu;

krytyka literacka, działalność pisarska o charakterze publicyst.-nauk.-lit., której celem jest informacja, popularyzacja i ocena wartości (artyst., społ., filoz. i in.) twórczości literackiej.

krytyka naukowa, naukozn. analiza i ocena dzieł nauk. pod względem ich wartości poznawczej i przydatności praktycznej oraz poprawności formalnej (log. k.n.), merytorycznej zgodności z ustalonymi faktami (empiryczna k.n.), prawomocności i poprawności zastosowanych metod (metodol. k.n.), założonego celu i koncepcji nauk. (k.n. teoret.), założeń filoz. (filoz. k.n.).

krytyka tekstu, typ pracy filol.;

nowa krytyka, New Criticism ,

Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Sztuki, fr. Association Internationale des Critiques d’Art (AICA), zał. 1948, afiliowane 1951 do UNESCO, siedziba w Paryżu;

„Przegląd Krytyki Artystycznej i Literackiej”, dwutygodnik, wyd. 1909–14 w Warszawie;

Polska. Literatura. Druga Rzeczpospolita

Rumunia. Literatura.