Lubomirski Stanisław Herakliusz
 
Encyklopedia
Lubomirski Stanisław Herakliusz, książę, pseud. Mirobulius Tassalinus, ur. 4 III 1642, Niepołomice lub Wiśnicz, zm. z 16 na 17 I 1702, Jazdów (obecnie Ujazdów, Warszawa),
syn Jerzego Sebastiana, brat Hieronima Augustyna, pisarz, polityk i mecenas sztuki.
Od 1676 marszałek w. kor.; prowadził żywą działalność polit., w literaturze dążył do unowocześnienia form i ukazania nowych możliwości językowo-stylistycznych; liryka erotyczna i rel. (Poezje postu świętego); poematy — parafrazy ksiąg bibl. (Tobiasz wyzwolony, Ecclesiastes); sielanka dram. Ermida (powstała 1664), polemiczna wobec mitu arkadyjskiego; komedie prozą oparte na wł. wzorach (m.in. Don Alvarez); ważnym dziełem Lubomirskiego są Rozmowy Artaksesa i Ewandra (1683), traktat filoz. i estetyczny o nowatorskim kształcie — prototyp powieści dyskursywnej, wyrosły z tradycji dialogu i eseju; pisma filoz. (m.in. De remediis animi humani) w duchu tragedii humanizmu chrześc. i polit. (De vanitate consiliorum); Wybór pism (1953).
Bibliografia
Pisarz, polityk, mecenas, red. W. Roszkowska, wprowadzenie J. Pelc, Wrocław 1982.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia