Ostwald Wilhelm Friedrich
 
Encyklopedia
Ostwald Wilhelm Friedrich Wymowa, ur. 2 XI 1853, Ryga, zm. 4 IV 1932, Grossbothen k. Lipska,
ojciec Wolfganga, niemiecki chemik i filozof;
Cytat
Kalendarium
od 1882 profesor politechniki w Rydze, 1887–1906 profesor chemii fizycznej na uniwersytecie w Lipsku. Początkowo badał kinetykę reakcji chemicznej, od 1884 — przewodnictwo i dysocjację elektrolitów; 1888 odkrył zależność stopnia dysocjacji elektrolitu od jego stężenia w rozpuszczalniku (tzw. prawo rozcieńczeń O.); udowodnił, że wieloprotonowe kwasy dysocjują stopniowo; 1889 zdefiniował proces katalizy (i autokatalizy); opracował katalityczną metodę utleniania amoniaku do tlenku azotu — produktu pośredniego w przemysłowej produkcji kwasu azotowego (metoda O.). W poglądach filozoficznych był bliski empiriokrytycyzmowi; tworząc koncepcję energetyzmu, odrzucał korpuskularne poglądy na budowę materii, a więc również koncepcje atomowe; dopiero 1908 wyniki prac T. Svedberga uznał za doświadczalny dowód realnego istnienia atomów i cząsteczek. W 1887 założył (wspólnie z J.H. van’t Hoffem) czasopismo „Zeitschrift für Physikalische Chemie”, a 1894 (razem z A. Wilkem) — „Zeitschrift für Elektrochemie und Angewandte Physikalische Chemie”. Zajmował się też popularyzacją i historią chemii; autor wielu prac, m.in.: Lehrbuch der allgemeinen Chemie (t. 1–2 1885–87), Die Energie und ihre Wandlungen (1888), Die wissenschaftliche Grundlagen der analytischen Chemie (1894), Elektrochemie. Ihre Geschichte und ihre Lehre (1896), Über Katalyse (1902), Leitlinien der Chemie (1906); 1889 rozpoczął publikowanie serii niemieckich przekładów oryginalnych prac mających znaczenie dla rozwoju chemii; seria ta jest kontynuowana pt. «Ostwalds Klassiker der Exakten Wissenschaften». W 1906 zrezygnował z pracy na uniwersytecie, zamieszkał w Grossbothen w willi, którą nazwał Energie (ob. Muzeum Ostwalda). Poświęcił się problemom filozoficznym oraz teorii i praktyce nauki o barwach (Die Farbenlehre, t. 1–4 1918–22). W 1909 otrzymał Nagrodę Nobla za prace nad katalizą i za podstawowe badania równowag chemicznych i prędkości reakcji chemicznych.
Przeglądaj encyklopedię