W 1950–2008 liczba ludności Azji wzrosła prawie trzykrotnie z 1,4 mld do 4,0 mld (ok. 60% ludności świata); azjatycką część Rosji zamieszkiwało ok. 32 mln osób; wysoki przyrost naturalny: 28‰ rocznie w latach 70. i ok. 17‰ na początku XX w.; nadal pozostaje bardzo wysoki w krajach południowo-zachodniej Azji (do 34,5‰ w Jemenie), stosunkowo niski w Chinach (6,2‰), bardzo mały w Japonii (0,5‰). W strukturze wiekowej większości krajów duży (40–46%) udział dzieci (do 14 lat), najmniejszy (13–16%) w Chinach, Japonii, Singapurze; występuje nierównowaga płci — liczebna przewaga mężczyzn nad kobietami, zwłaszcza w krajach muzułmańskich i Chinach; przeciętna długość życia ok. 67 lat (największa w Singapurze — ponad 81 lat, najkrótsza w Afganistanie niespełna 43 lata). Azja jest najgęściej zaludnioną częścią świata — 88 mieszkańców na 1 km², bez azjatyckiej części Rosji — 120 mieszkańców; większość ludności skupia się w południowej i południowo-wschodniej Azji, gdzie w deltach wielkich rzek gęstość zaludnienia przekracza 500 mieszkańców na 1 km²; prawie bezludne są obszary pustynne i wysokogórskie. Stopień urbanizacji krajów azjatyckich jest stosunkowo niski — ok. 37%; w krajach rozwiniętych gospodarczo (Japonia, Izrael, Korea Południowa, Singapur) wynosi 80–100%. W 2005 było 12 zespołów miejskich o liczbie mieszkańców 10 mln i więcej (Tokio, Seul, Bombaj, Delhi, Kalkuta, Dżakarta, Szanghaj, Dhaka, Karaczi, Osaka–Kōbe, Pekin, Metro Manila), 15 zespołów od 5 do 10 mln osób i 191 o liczbie mieszkańców od 1 do 5 mln. Dominuje ludność odmiany żółtej, na południu i zachodzie — białej. Azja jest kolebką wielkich religii: buddyzmu, hinduizmu, islamu.