tolerancja

Encyklopedia

tolerancja
[łac. tolerantia ‘cierpliwość’, ‘wytrwałość’],
socjol. postawa zgody na wyznawanie i głoszenie poglądów, z którymi się nie zgadzamy, oraz na praktykowanie sposobu życia, którego zdecydowanie nie aprobujemy, a więc zgody na to, aby zbiorowość, której jesteśmy członkami, była wewnętrznie zróżnicowana pod istotnymi dla nas względami.
tolerancja
[łac.],
techn. liczba określająca dopuszczalny przedział zmienności pewnej wielkości.
przyzwyczajenie objawiające się zmniejszeniem lub nawet zniesieniem reakcji ustroju na daną dawkę leku, powstałe w wyniku długotrwałego stosowania leku;
forma odpowiedzi immunologicznej zapewniająca rozpoznanym antygenom przywilej akceptacji;
zdolność organizmów do życia w określonym zakresie (amplitudy ekologicznej, Shelforda prawo tolerancji) natężenia czynników środowiskowych (biotycznych i abiotycznych);
Akt tolerancji, Toleration Act,
tradycyjnie przyjęta nazwa ustawy ang. z 1689, która zezwalała protest. nonkonformistom na odbywanie praktyk religijnych;
ekol. prawo sformułowane 1913 przez V.E. Shelforda, głoszące, że występowanie organizmu w środowisku zależy od całego zestawu czynników abiotycznych, których wartości muszą się mieścić w określonych granicach.
pasowanie
[niem.],
techn. charakter współpracy 2 połączonych elementów maszyn;
eurybionty, eurytermiczne organizmy, eurytopy
[gr.],
biol., ekol. organizmy o dużym zakresie tolerancji ekol., przystosowane do życia w środowisku o dużej zmienności czynników;
Locke
[lok]
John Wymowa, ur. 29 VIII 1632, Wrington k. Bristolu, zm. 28 X 1704, Oates (hrab. Essex),
filozof angielski, główny przedstawiciel nowożytnego empiryzmu genetycznego.
koncepcja teoretyczna i postawa światopoglądowa oparta na indywidualistycznej koncepcji człowieka i społeczeństwa, głosząca, że wolność [łac. liberalis ‘dotyczący wolności’] i nieskrępowana przymusem politycznym działalność jednostek mają wartość nadrzędną i są najpewniejszym źródłem postępu we wszystkich sferach życia zbiorowego.
transplantacja
[łac. transplantare ‘szczepić’, ‘przesadzać’],
przeszczepianie,
zabieg przeniesienia komórek (np. szpiku), tkanek (np. skóry) bądź narządów (np. serca, nerek) w obrębie jednego organizmu lub między dwoma organizmami;
Voltaire
[woltẹ:r],
Wolter Wymowa, właśc. François-Marie Arouet Wymowa, ur. 21 XI 1694, Paryż, zm. 30 V 1778, tamże,
francuski pisarz, filozof, historyk, publicysta; jeden z głównych przedstawicieli oświecenia w Europie.
basset artezyjsko-normandzki, basset artésien normand,
francuska rasa psów gończych;
Bodin
[bodę̣],
Bodinus, Jean Wymowa, ur. 1530, Angers, zm. 1596, Laon,
francuski prawnik i twórca myśli politycznej doby odrodzenia, ideolog francuskiego absolutyzmu.
Castellion
[kastelją̣],
Castellio, Chateillon, Sébastien, ur. 1515, Saint-Martin-du-Fresne (Sabaudia), zm. 29 XII 1563, Bazylea,
wł. humanista, biblista i teolog ewangelicko-reformowany;
koncepcje i reformy związane z programem szlacheckiego ruchu politycznego w Polsce XVI w., który pod hasłem egzekwowania prawa, naruszanego przez monarchów i wyższych urzędników, zmierzał do usprawnienia i rozbudowy administracji, skarbowości, sądownictwa i obronności oraz do zespolenia prawnoustrojowego władztw jagiellońskich (unia polsko-litewska, Prusy Królewskie).
ekumenizm, ekumenia
[gr.],
dzieło pojednania i zjednoczenia Kościołów chrześcijańskich i samych chrześcijan.
jedna z technik stosowanych w mikroelektronice, gł. przy produkcji układów scalonych warstwowych (hybrydowych).

Słownik języka polskiego

tolerancja
1. «poszanowanie czyichś poglądów, wierzeń, upodobań, różniących się od własnych»
2. «zdolność żywego organizmu do znoszenia bez szkody dla niego niektórych bodźców chemicznych, fizycznych i biologicznych»
3. «liczba określająca dopuszczalne odchylenie danej wielkości technicznej od jej wartości nominalnej»

• tolerancyjny • tolerancyjnie • tolerancyjność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia