konstytucja

Encyklopedia

konstytucja
[łac. constitutio ‘ustrój’, ‘ustanowienie’],
prawo:
konstytucja
[łac. constitutio ‘zestawienie’],
rel.
Konstytucja 3 maja, oficjalnie Ustawa rządowa,
pierwsza w Europie, druga w świecie (po Konstytucji Stanów Zjednoczonych) ustawa zasadnicza, uchwalona w atmosferze zamachu stanu 3 V 1791 przez Sejm Czteroletni;
ustawa określająca zasady ustroju Stanów Zjednoczonych, organizację władz państwa oraz prawa i obowiązki obywatelskie;
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 17 III 1921, pierwsza polska konstytucja po odzyskaniu niepodległości, wzorowana na konstytucji III Republiki Francuskiej.
ustawa zasadnicza nadana 27 XI 1815 przez Aleksandra I;
ustawa zasadnicza podpisana 22 VII 1807 w Dreźnie przez Napoleona I;
Ustawa konstytucyjna 23 IV 1935, uchwalona pod koniec życia J. Piłsudskiego, ustanawiała w Polsce system prezydencki z tendencjami autorytarnymi;
Ustawa konstytucyjna z 17 X 1992 o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym; tymczasowy akt konstytucyjny regulujący ustrój, funkcje i kompetencje sejmu i senatu (legislatywa) oraz prezydenta i rządu (egzekutywa) oraz określający podstawowe zasady samorządu terytorialnego do czasu uchwalenia nowej Konstytucji RP.
Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zw. też Konstytucją lipcową,
uchwalona 22 VII 1952,
ustawa zasadnicza państwa;
sposób i kolejność powiązania atomów w cząsteczce związku chem., z pominięciem jakichkolwiek różnic wynikających z ich rozmieszczenia w przestrzeni;
projekt reformy gospodarczej Rzeczypospolitej 1791;
Ustawa konstytucyjna 19 II 1947 o ustroju i zakresie działania najwyższych organów Rzeczypospolitej Polskiej, nawiązująca formą do podstawowych założeń Konstytucji marcowej z 1921, utrzymała w mocy niektóre jej postanowienia;
Uchwała Sejmu Ustawodawczego 20 II 1919 o powierzeniu Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa, określała organizację i zakres działania najwyższych władz do czasu uchwalenia Konstytucji marcowej 1921;
zbiór traktatów zawartych przez proroka Mahometa z mieszkańcami Medyny między 623 a 627;
tworzą ją 4 akty prawne,
zootechn. zespół morfologicznych i fizjol. cech zwierzęcia, charakteryzujący jego wartość użytkową.
eidsvollska konstytucja
[k. aidswolska],
Konstytucja Królestwa Norwegii,
konstytucja uchwalona 17 V 1814 przez norweskie zgromadzenie nar. obradujące IV–V 1814 w posiadłości Eidsvoll;

Słownik języka polskiego

konstytucja
1. «najważniejsza ustawa w państwie, określająca ogólne zasady jego ustroju»
2. «w dawnej Polsce: uchwała sejmowa»
3. «w starożytnym Rzymie: cesarski akt prawny»
4. «dokument kościelny zawierający postanowienie synodu lub papieża»
5. «zespół podstawowych cech budowy ciała, charakterystycznych dla danego osobnika»

• konstytucyjny, konstytucjonalny • konstytucyjnie • konstytucyjność
konstytucja cząsteczki «sposób powiązania atomów w cząsteczce związku chemicznego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia