gospodarka

Encyklopedia

ekon. system gospodarczy;
ekon. dział gospodarki narodowej, którego celem jest zaspokajanie materialno-bytowych potrzeb ludności, wynikajacych z warunków jej życia w mieście.
ekon. jeden z głównych typów gospodarek, wyróżniony ze względu na rodzaj regulacji procesów gospodarczych.
gospodarka przemienno-odłogowa, gospodarka przerzutowa,
pierwotny sposób uprawy roli polegający na pozostawianiu odłogiem (odłóg) na co najmniej kilka lat pola o glebie wyjałowionej zazwyczaj wskutek kilkuletniego obsiewania.
ekon. jeden z głównych typów gospodarek, wyróżnianych ze względu na rodzaj regulacji procesów gospodarczych.
ekon. historycznie ukształtowany system trwałych powiązań ekonomicznych: produkcyjnych, technologicznych, handlowych, finansowych i instytucjonalnych między gospodarkami narodowymi różnych krajów, znajdujących się na różnym poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego, włączający je w ogólnoświatowy proces produkcji i wymiany.
ekon. ogół zjawisk ekonomicznych występujących na terenie danego państwa;
ekon. w szerszym znaczeniu gospodarka, w której pracownicy i ich organizacje mają wpływ na zarządzanie przedsiębiorstwem; w węższym — oznacza udział pracowników w zysku przedsiębiorstwa;
dwutygodnik ekon., wyd. 1931–39 w Warszawie;
ekon. wytwarzanie produktów w celu zaspokojenia własnych potrzeb producentów, a nie na wymianę.
dziedzina działalności publicznej i nauki mająca na celu racjonalne wykorzystanie i zagospodarowanie przestrzeni geogr., zgodnie z zasadą harmonijnego kojarzenia celów gosp. i długofalowych celów rozwoju cywilizacyjnego.
ekon. wytwarzanie produktów na sprzedaż; kolejna, po gospodarce naturalnej i barterze, faza rozwoju gospodarczego.
dział gospodarki i dyscyplina naukowa zajmujące się metodami i środkami kształtowania zasobów śródlądowych wód powierzchniowych i podziemnych w celu zaopatrzenia w wodę, ochrony przed powodzią oraz ochrony zasobów wodnych przed wyczerpaniem i zanieczyszczeniem.
jeden z podsystemów gospodarki nar. składający się z wielu ogniw (m.in. skup produktów żywnościowych, handel wewn. i zagraniczny, przetwórstwo, przechowalnictwo), od wytwarzania żywności aż do jej dotarcia do konsumentów;

Słownik języka polskiego

gospodarka
1. «całość mechanizmów i warunków działania podmiotów gospodarczych związana z wytwarzaniem i podziałem dóbr i usług»
2. «ogół zakładów wytwórczych danego kraju lub dana dziedzina wytwórczości»
3. «dysponowanie i zarządzanie czymś»
4. pot. «drobne gospodarstwo chłopskie»
gospodarka centralnie sterowana, kierowana, gospodarka nakazowa, nakazowo-rozdzielcza «gospodarka narodowa zarządzana przez administrację państwową»
ekstensywna gospodarka rolna «gospodarka rolna charakteryzująca się małym nakładem pracy i środków przypadających na jednostkę powierzchni gruntu»
gospodarka narodowa «całokształt zasobów oraz działalności prowadzonej w sferze produkcji, obiegu i konsumpcji w danym kraju»
gospodarka naturalna «wytwarzanie produktów przeznaczonych na bezpośrednie zaspokajanie potrzeb producentów, a nie na wymianę»
gospodarka rabunkowa «gospodarka polegająca na czerpaniu maksymalnych korzyści z zasobów naturalnych lub z przedsiębiorstw, z jednoczesnym zaniedbaniem ich rozwoju»
gospodarka rynkowa «kształtowanie się procesów gospodarczych w wyniku swobodnej gry rynkowej»
gospodarka światowa, globalna «system powiązań między gospodarkami różnych krajów»
gospodarka towarowa «wytwarzanie produktów przeznaczonych do wymiany w transakcjach kupna-sprzedaży»
intensywna gospodarka rolna «gospodarka rolna charakteryzująca się dużym nakładem pracy i środków przypadających na jednostkę powierzchni gruntu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia