dobre

Encyklopedia

ekon. bardzo rzadko występujące zjawisko zwiększenia popytu na dobra zwykłe (dobra ekonomiczne), spowodowane wzrostem ich ceny;
techn. skóry zwierzęce, gł. ssaków, stosowane jako surowiec przem.;
Tischner Józef, ur. 12 III 1931, Stary Sącz, zm. 28 VI 2000, Kraków,
filozof, teolog, eseista, ksiądz katolicki.
utylitaryzm
[łac. utilitas ‘korzyść’, ‘pożytek’],
filoz.
Aryman, Angra Mainju
[staroirań., ‘zły duch’],
w zaratusztrianizmie najwyższy demon zła;
Bolesław I Chrobry, z dynastii Piastów, ur. 967, zm. 17 VI 1025,
pierwszy król Polski.
bona fides
[łac., ‘dobra wiara’],
kryterium moralne i psychol., określające stosunek podmiotu do jego obowiązku zachowania się lub też do instniejącego stanu faktycznego względnie prawnego, występujące w prawie rzymskim;
młode bydło opasowe w wieku ok. 18 miesięcy;
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
Dias
[dịasz],
Diaz, Bartolomeu Wymowa, ur. 1450, zm. 29 V 1500, k. Przyl. Dobrej Nadziei,
żeglarz portugalski;
ekon. miara produkcji wytworzonej w danym czasie za pomocą czynników produkcji należących do obywateli danego kraju (niezależnie od miejsca ich użycia), wyrażona w cenach tych czynników; inaczej — produkt narodowy netto (PNN) w cenach czynników produkcji.
budynek przystosowany konstrukcyjnie i funkcjonalnie do celów mieszkalnych;
domeny
[fr. < łac.],
hist.:
etyka
[gr. tá ēthiká ‘traktat o obyczajach’ < ḗthos ‘obyczaj’, ‘charakter’],
termin użyty w IV w. p.n.e. przez Arystotelesa w tytule dzieła Etyka nikomachejska na oznaczenie opisowo-krytycznego studium tego, co dotyczy etosu jako ludzkiego charakteru, obyczaju, tj. utrwalonego sposobu zachowania się w środowisku życia, zamieszkania;
Ewangelia
[gr. euaggélion ‘dobra nowina’]:
Hattusilis III, żył w 1. poł. XIII w. p.n.e.,
król hetycki, brat Muwatallisa II;
iustum pretium
[łac.],
cena sprawiedliwa,
ekon. średniowieczna koncepcja naturalnej (wewnętrznej) ceny dobra.
typ stosunku społecznego występujący wówczas, gdy jednostki lub grupy społeczne (np. klasy, warstwy) rywalizują o różnego rodzaju dobra.
proces otrzymywania stali z ciekłej surówki (zwykle z dodatkiem złomu stalowego i topników);

Słownik języka polskiego

dobre zob. dobro.
na dobre «w pełni lub w dużym stopniu»
lepsze «sytuacja lepsza od poprzedniej»
lepszy st. wyższy od dobry
• lepszość
dobra I
1. «duży majątek ziemski»
2. «rzeczy i wartości potrzebne do życia i rozwoju człowieka»
dobra II pot. «dobrze, zgoda»
dobra osobiste «godność i prawa osobiste człowieka, takie jak wolność, nietykalność, ochrona zdrowia, prawo do prywatności»
drzewo żywota, drzewo wiadomości dobrego i złego «według Starego Testamentu: jabłoń rosnąca w raju, z której nie wolno było Adamowi i Ewie zrywać owoców»
ocena bardzo dobra «wysoka ocena szkolna, do niedawna najwyższa, dziś niższa jedynie od celującej»
ocena dobra «dość dobra ocena szkolna, niższa od bardzo dobrej, a wyższa od dostatecznej»
po dobremu «grzecznie, łagodnie»
dobry I
1. «zgodny z zasadami moralnymi, godny naśladowania»
2. «życzliwy, skłonny do pomocy»
3. «wyrażający czyjąś pozytywną opinię»
4. «o usposobieniu, nastroju: wesoły, pogodny»
5. «zapowiadający coś pomyślnego»
6. «starannie wykonujący swoje obowiązki»
7. «o organizmie lub jego części: dobrze funkcjonujący»
8. «wysokiej jakości»
9. «odpowiedni z punktu widzenia czyichś potrzeb lub oczekiwań»
10. «o potrawach, napojach: smaczny»
11. «korzystny pod względem materialnym»
12. «wynikający z trafnego wyboru»
13. «z nawiązką odmierzony, większy, niżby się zdawało»
dobry II
1. «dobry, szlachetny człowiek»
2. zob. ocena dobra.
dzień dobry «forma powitania»
egzekucja dóbr «odebranie zastawionych lub rozdanych dóbr królewskich»
w najlepsze «niczym się nie przejmując»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia