Granica

Encyklopedia

mat. jedno z podstawowych pojęć matematyki, spotykane przede wszystkim w szeroko rozumianej analizie matematycznej i topologii; wyraża pojmowany intuicyjnie fakt zbliżania się jakiejś wielkości do ustalonej wartości.
w. w woj. mazow. (pow. warsz. zachodni, gmina Kampinos), na południowym skraju Puszczy Kampinoskiej;
powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną wyznaczoną na powierzchni ziemi, oddzielająca terytorium jednego państwa od innych państw lub od obszarów nie podlegających niczyjej suwerenności (np. morza pełnego);
ekon. granica obejmująca terytorium, na którym obowiązują jednolite przepisy celne;
mat. według definicji Heinego — taka liczba g, że dla dowolnego ciągu argumentów {xn} zbieżnego do danego x0 (granica funkcji w punkcie x0) zachodzi: (granica ciągu);
termin stosowany w analizie chemicznej na określenie najmniejszej ilości lub najmniejszego stężenia możliwych do oznaczenia daną metodą analityczną;
granica proporcjonalności, granica Hooke’a,
największa wartość naprężenia przy jednoosiowym rozciąganiu lub ściskaniu materiału sprężystego, przy której obserwuje się jeszcze liniową zależność (proporcjonalność) między naprężeniem σ i odkształceniem ε;
granica Chandrasekhara
[g. czändrəsikera],
maksymalna masa, jaką może mieć biały karzeł,
mat. liczba g, w otoczeniu której leżą prawie wszystkie wyrazy rozważanego ciągu;
wartość naprężenia w materiale, powyżej której następuje w nim przejście od stanu sprężystego do plastycznego;
granica Roche’a
[g. rosza],
najmniejsza odległość satelity (księżyca) od planety, poniżej której zostałby on rozerwany przez siły pływowe planety;
największa wartość naprężenia, które nie powoduje powstania w materiale odkształceń trwałych (plast.) lub, w przypadku materiałów kruchych, pęknięcia;
granica wiecznego śniegu, linia wiecznego śniegu,
geogr. powierzchnia (w przekroju pionowym linia) ograniczająca od dołu obszary, na których opad śniegu w ciągu roku jest wyższy niż jego ubytek w wyniku topnienia i parowania;
termin używany w analizie chem., a zwłaszcza w analizie śladowej, do określenia najmniejszej ilości lub najmniejszego stężenia substancji (pierwiastka, jonu, związku) możliwych do wykrycia za pomocą danej metody analitycznej z określonym prawdopodobieństwem.
ekon. pojęcie wprowadzone 1972 w I Raporcie dla Klubu Rzymskiego, opracowane przez zespół naukowców z Massachusetts Institute of Technology (D.L. Meadows i inni), na określenie skończonych rozmiarów zasobów globu ziemskiego.
mat. liczby a i b występujące w zapisie całki oznaczonej , będące końcami przedziału całkowania.
stężenia substancji palnej (gazu, pary lub pyłów) w mieszaninie z powietrzem lub tlenem, w zakresie których pod wpływem bodźca energ. może nastąpić wybuch;
koncepcja polityki gospodarczej w Polsce w 2. połowie XVI–XVII w. głosząca potrzebę zakazu wyjazdów polskich kupców za granicę;

Słownik języka polskiego

granica
1. «linia zamykająca lub oddzielająca pewien określony obszar»
2. «linia podziału lub czynniki różnicujące coś»
3. «ograniczony zasięg lub miara czegoś dozwolonego»
4. «kres możliwości fizycznych lub psychicznych człowieka»

• graniczny
górna granica czegoś «poziom, wartość jakiegoś zjawiska lub parametru najwyższe z możliwych»
granica geograficzna «granica jakiegoś zjawiska w terenie»
granica naturalna «granica przebiegająca wzdłuż naturalnych elementów krajobrazu»
granica państwa «powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną wyznaczoną na powierzchni ziemi, oddzielająca terytorium jednego państwa od innych państw»
granica wieku «minimalna lub maksymalna liczba lat, które powinna mieć osoba, aby spełniać jakieś wymagania»
granice wzrostu «koncepcja ekonomiczna przewidująca nieuchronny kres dotychczasowych form wzrostu gospodarczego po wyczerpaniu zasobów naturalnych Ziemi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia