jeziora organiczne

Encyklopedia

jezioro powstałe wśród torfowisk.
hydrol. naturalny zbiornik śródlądowy, stanowiący wypełnione wodą zagłębienie terenu (misa lub czasza jeziorna), o brzegach ukształtowanych pod wpływem falowania i prądów wodnych, charakteryzujący się powolną wymianą wody.
ekol. typ jeziora o bardzo niskiej żyzności wód, dużej zawartości związków humusowych, zakwaszeniu wody, często niedoborze tlenu i substancji pokarmowych i ubogiej jakościowo faunie i florze;
stratyfikacja mas wodnych, pionowa strefowość,
hydrol. warstwowość toni wodnej pod względem jej prześwietlenia, temperatury, zawartości tlenu i związków chemicznych, związanej z procesami produkcji oraz rozkładu materii organicznej.
hydrol. naturalny ciek powstały z połączenia potoków (strumieni, strug) lub wypływający z czoła lodowca, jeziora, źródła (wywierzyska), rzadziej z obszaru zabagnionego, zasilany powierzchniowo i podziemnie wodą z opadów spadłych w jego dorzeczu, mający ukształtowane koryto i płynący pod działaniem siły grawitacyjnej w łożysku i dolinie, wyżłobionych w wyniku działania jego siły erozyjnej.
biol. substancje występujące w miejscu swojego powstawania;
czwarty okres (jednostka geochronologiczna) ery paleozoicznej trwający od ok. 408 do 355 mln lat temu; także system (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący powstałe w tym czasie skały.
hydrol. wyodrębniona część oceanu, zwykle przylegająca do kontynentu, oddzielona od otwartych wód oceanicznych łańcuchami wysp, półwyspami lub podwodnymi progami, utrudniającymi wymianę wód głębinowych;
oligotrofizm
[gr. olígos ‘mały’, trophḗ ‘pożywienie’],
ekol. stan niskiej żyzności wód spowodowany niską zawartością nutrientów;
proterozoik
[gr. próteros ‘wcześniejszy’, zṓon ‘zwierzę’],
eon proterozoiczny, eozoik,
drugi eon (jednostka geochronologiczna) w dziejach Ziemi, trwający od ok. 2,5 mld lat temu do ok. 540 mln lat temu, także jednostka chronostratygraficzna (eonotem) obejmująca powstałe w tym czasie skały;
sinice, Cyanoprokaryota, dawniej Cyanophyta, Cyanophyceae, Cyanobacteria,
grupa (dawniej gromada) prokariotycznych glonów rozprzestrzenionych na całej Ziemi, mających cechy zarówno bakterii, jak i roślin fotoautotroficznych (autotrofizm), należących do królestwa Monera.
węglanowa skała osadowa składająca się głównie z kalcytu;
ekol. zjawisko występujące w wodach powierzchniowych wówczas, gdy procesy utleniania związków organicznych przeważają nad procesami fotosyntezy (wytwarzającymi tlen) i nad rozpuszczaniem tlenu atmosferycznego w wodzie;
woda w stałym stanie skupienia; substancja krystaliczna, bezbarwna, przezroczysta;
pelagial
[gr. pélagos ‘morze’],
toń wodna,
hydrol. wody otwarte mórz, oceanów i jezior;
miasto wojewódzkie (województwo wielkopolskie), powiat grodzki, na obszarze Poznańskiego Przełomu Warty, Pojezierza Poznańskiego i Równiny Wrzesińskiej, nad Wartą, u ujścia jej prawych dopływów Cybiny i Głównej oraz lewego dopływu Bogdanki; siedziba powiatu poznańskiego.
naturalne nagromadzenie kopaliny w skorupie ziemskiej lub na jej powierzchni, w takiej formie i ilości, które umożliwiają jej gospodarce wykorzystanie obecnie lub w przyszłości.

Materiały dodatkowe

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia